Opowiedziałem o tym we vlogu Skąd brać pomysły na podcasty, vlogi i artykuły i za chwilę, pod nim pojawił się komentarz. Widz napisał, że rozpoznał mnie na targach i był zdziwiony, że nie mam ze sobą psa:

Komentarz był celny. Z Luckim prawie się nie rozstaję.

Stał się moją futrzaną wizytówką - ludzie, którzy znają mnie z internetu, spodziewają się, że husky będzie gdzieś w pobliżu.

Zajrzałem na kanał autora komentarza i znalazłem filmy z lasu. Okazało się, że chodzimy po podobnych ścieżkach. Zaproponowałem wspólny spacer po Puszczy Knyszyńskiej. Zgodził się.

Spotkaliśmy się w puszczy i poszliśmy nad malownicze jezioro. Tomek pokazał mi, czym zajmuje się w lesie. Była to tak niezwykła i urzekająca pasja, której sam bym się nigdy nie domyślił. Trzeba to zobaczyć na własne oczy.

Nagrałem ten spacer do puszczy:

Ale ten tekst jest o czymś innym.

Jeśli zastanawiasz się, czy zacząć własny podcast, vlog albo newsletter - zostań jeszcze chwilę. Chcę Ci coś powiedzieć.

Kiedy zaczniesz publikować, przez długi czas będzie cicho. Nikt nie napisze do Ciebie za tydzień. Ani za miesiąc. Prawdopodobnie przez pierwszy rok też nie. To jest najtrudniejszy moment w pracy twórcy.

Tworzysz, wysyłasz w świat i nie wiesz, czy ktokolwiek jest po drugiej stronie.

Właśnie w tym miejscu większość rezygnuje.

Statystyki podcastingu są bezlitosne:

47% twórców poddaje się po 3-cim odcinku.

Barierę 10-tego nagrania przebija tylko co 10-ty projekt.

Przez to 85% kanałów w sieci to „cyfrowe duchy”.

Jednak publikacja 21-ego odcinka premiuje Cię wejściem do elitarnego 1% najtrwalszych twórców świata.

W świecie audio przetrwanie jest po prostu znacznie rzadszą kompetencją niż samo posiadanie mikrofonu.

Ale jeśli wytrwasz, zdarzy się coś, czego wcześniej nie potrafiłeś przewidzieć.

Pojawi się pierwszy człowiek, który naprawdę Cię przeczyta, obejrzy albo wysłucha. I napisze.

Nie tłum, ale jedna osoba. Potem druga. Potem kolejna.

Co się wtedy zadzieje?

Przestajesz być sam.

Do tego momentu siedziałeś z mikrofonem lub klawiaturą w pokoju, rozmawiałeś ze ścianą i sprawdzałeś odsłony.

Teraz po drugiej stronie jest konkretny człowiek, który rozumie, jak myślisz.

Potrafi wskazać moment w Twoim odcinku, który go zatrzymał. Komentuje sensownie, bo zna kontekst.

Zaczynasz poznawać pasje, o których wcześniej nic nie wiedziałeś.

Twoi odbiorcy przychodzą ze swoim światem.

Jeden zna się na ptakach, inny na naprawie starych aparatów, ktoś jeszcze od 20 lat pracuje z końmi. Każda taka znajomość otwiera Ci drzwi do dziedziny, którą sam byś pewnie ominął.

Dla mnie lasy wokół Białegostoku przez 10 lat wyglądały tak samo. Po jednym spacerze z Tomkiem zaczęły wyglądać inaczej.

Wychodzisz z własnej bańki. Nawet jeśli nie używasz mediów społecznościowych, a ja nie używam, czytasz podobne książki, słuchasz podobnych podcastów, spotykasz podobnych ludzi.

Twórczość w sieci przyciąga osoby, których normalnie nigdy byś nie poznał. Dzięki temu zaczynasz widzieć swój świat oczami innych. Dostajesz lustro, którego nigdzie nie kupisz.

Kiedy ktoś słucha Cię uważnie przez dłuższy czas, widzi w Twoich treściach rzeczy, których Ty sam nie zauważasz.

Wie, która Twoja teza się sprawdziła, a która okazała się słabsza. Potrafi pokazać, gdzie Twoja myśl zaniosła go dalej, niż sam przewidziałeś.

Twoja mapa ludzi rośnie. Nie w liczbach, bo nie o to tu chodzi. Rośnie w głębi.

Każda taka znajomość to ktoś, kto pozna Cię zanim się spotkacie, i z kim od razu możesz rozmawiać o rzeczach dla Was ciekawych.

Tomek nigdy by nie napisał tego komentarza, gdybym 10 lat temu nie nagrał pierwszego odcinka „Lepiej Teraz”.

Nie byłoby kanału na YouTube, vloga z targów i nie byłoby komentarza.

To działa tylko w jedną stronę.

Najpierw publikujesz.

Potem, po długim czasie, pojawiają się ludzie.

Tu nie ma drogi na skróty.

Jeśli zastanawiasz się, czy warto zacząć tworzyć i publikować- zacznij dziś.

Nie dla odbiorców, których jeszcze nie masz.

Zacznij dla tego jednego człowieka, który za 5 lat zostawi komentarz pod Twoim filmem i zaprosi Cię w miejsce, którego sam nigdy byś nie znalazł.

Jeśli czujesz, że masz coś do powiedzenia, ale nie wiesz, od czego zacząć

- napisz na kontakt@lepiejteraz.pl.

Opowiedz o sobie, ja powiem, czy i jak mogę Ci pomóc.

Zasubskrybuj teraz

W środę po sesji coachingowej klient rzucił zdanie, które zapamiętałem.

2 dni później stało się szkieletem vloga.

I nie był to pierwszy raz.

Kiedy ktoś pyta mnie, skąd biorę pomysły na 420 odcinków podcastu, na teksty tutaj, na wideo nagrania z lasu - zawsze odpowiadam to samo.

Rzadko wymyślam je sam.

Tematy przychodzą od innych ludzi

Od klientów w coachingu.

Od słuchaczy, którzy piszą mi maila po odcinku.

Od znajomych, z którymi gadam przy kawie.

Od gości, którzy w połowie wywiadu mówią coś tak dobrego, że chcę o tym nagrać osobny odcinek.

Siedzenie nad niezapisaną stroną i próba wyduszenia z siebie pomysłu to dla mnie najbardziej jałowa praca, jaką znam. Rozmowa robi to wszystko za mnie.

Podam konkret.

Kilka tygodni temu nagrałem rozmowę z Bartoszem Adamiakiem, twórcą Preppers Podcast.

Miałem w głowie jeden odcinek o przygotowaniu na trudne czasy.

W połowie rozmowy zacząłem zapisywać kolejne tematy, które same się otwierały.

Wyszło ich 5.

Jedna rozmowa odsłoniła 15 bram, o których nie wiedziałem, że istnieją.

Druga osoba mówi coś, czego sam bym nigdy nie powiedział.

Zadaje pytanie, które zmusza mnie do myślenia inaczej.

Używa słowa, które okazuje się osią całego odcinka.

Pokazuje problem, który jest dla mnie niewidoczny, bo stoję w nim po kolana.

Co opublikowałem w tym tygodniu

Nagrałem nowego vloga na kanał Radek Budnicki,:

Wersja audio poszła do podcastu pod tą samą nazwą:

Tym razem wyszedłem z inną metodą znajdowania tematów.

Nie z rozmowy, ale z 2 godzin chodzenia po Targach Książki.

Opowiadam, jak przy jednym stoisku poznałem autora, który prawdopodobnie będzie moim kolejnym gościem, i jak ciekawość - zwykła, dziecięca ciekawość - działa dla mnie jako silnik pomysłów mocniej niż jakakolwiek technika produktywności.

Jeśli rozmowy to jedna droga, targi książki - to zupełnie inna.

Obie prowadzą w to samo miejsce.

Do pomysłu, na który sam bym nie wpadł.

Co mnie zainspirowało

Z targów wróciłem z dwiema książkami.

Jedna to “Polski poradnik kryzysowy” Norberta Grzegorza Kościeszy.

Druga to “Stoicyzm praktyczny” Grzegorza Żochowskiego - miałem wrażenie, że przeczytałem już wszystko, co napisano w Polsce na ten temat.

Okazuje się, że nie.

Ale większą inspiracją niż same książki była sama rozmowa z autorami.

Dwóch nieznanych mi wcześniej ludzi, którzy w ciągu 10 minut zrzucili mi do głowy więcej paliwa niż niejeden wieczór z notatnikiem.

Z trasy

Dziś rano znowu poszliśmy z Luckim do puszczy. Chłodno, cicho, żadnego ruchu.

Myślałem o tym, że wiele moich odcinków zaczęło się od czyjegoś zdania, nie od mojego pomysłu.

To uwalnia.

Nie muszę być kreatywnym geniuszem.

Muszę słuchać.

Kiedy tylko zaczynam traktować każde spotkanie jako potencjalny początek nowego tematu - a nie jako rozrywkę albo obowiązek - pomysły przestają być problemem.

Nad czym pracuję

Umówiłem się z Norbertem Kościeszą na wywiad w lesie. Ja, on i Lucky.

Porozmawiamy o sztuce przetrwania, ale też - zgaduję - o znacznie szerszych rzeczach.

Data jeszcze nieznana, ale obaj mieszkamy na Podlasiu, więc to tylko kwestia kilku tygodni.

Zapisuję sobie notatki z tego, co chcę go zapytać. I już teraz wiem, że połowa tych pytań zmieni się w trakcie samej rozmowy, bo to, co powie mi Norbert, otworzy nowe kierunki. Zawsze tak jest.

Na koniec

Jeśli nosisz w sobie temat, o którym chciałbyś porozmawiać - napisz do mnie.

Czasem jedno zdanie staje się pytaniem, które zadaję komuś innemu, które staje się odcinkiem, który potem ktoś inny komentuje, a z tego komentarza wychodzi kolejny temat. Tak to u mnie działa od ponad 10 lat.

A jeśli sam chcesz zacząć tworzyć podcast, vlog albo newsletter i nie wiesz, od czego zacząć - umów się ze mną na darmową konsultację.

Napisz na kontakt@lepiejteraz.pl.

Porozmawiamy 30 min i być może z tej rozmowy wyjdzie Twój pierwszy temat.

Tak jak u mnie zawsze wychodzi.

Dobrego dnia,

Radek

Zasubskrybuj teraz

W 2024 roku Oxford University Press ogłosił słowo roku:

BRAIN ROT (po polsku: gnicie mózgu).

Użycie tego terminu w angielskim internecie wzrosło o 230% rok do roku (źródło).

Po raz pierwszy użył go Henry David Thoreau w “Walden” już w 1854 roku.

Martwił się wtedy jakością życia umysłowego ludzi.

Dziś jego słowo odkurzają neurobiolodzy, bo pojawiały się twarde dane.

W 2004 roku Gloria Mark, profesorka z University of California, zmierzyła, jak długo przeciętna osoba utrzymuje skupienie na jednym zadaniu przed ekranem.

Wyszło 2,5 minuty.

Dwie dekady później powtórzyła pomiar.

Wynik: 47 sekund (APA).

Ze 150 do 47 sekund. Taki był pomiar.

Co TikTok robi naszej głowie

Naukowcy z Uniwersytetu Zhejiang posadzili 30 osób pod skaner fMRI i pokazali im TikToka.

Aktywowały się dokładnie te same obszary mózgu, które aktywują narkotyki:

• brzuszne pole nakrywki,

• układ nagrody,

• dopamina (NeuroImage, 2021).

Mechanizm jest prosty. Każdy przewinięcie ekranu to potencjalna nagroda.

Mózg nie wie, co dostanie:

• śmiech,

• wzruszenie,

• oburzenie,

• szok.

To ten sam mechanizm co w automatach do gier.

Tylko w kasynie wiesz, że jesteś w kasynie.

Moja rada. Ewakuuj się stamtąd, póki możesz!

Twórcy, którzy porzucili rolki i media społecznościowe:

Matt D’Avella to reżyser dokumentu “Minimalism” na Netflixie:

W 2019 roku usunął aplikacje social mediów z telefonu na 30 dni (film powyżej).

Zadał sobie jedno pytanie:

“Dlaczego spędzam tyle czasu w social mediach, skoro sercem tego, co robię, jest robienie filmów?”.

Efekt?

W tym samym miesiącu, w którym odciął się od rolek, zobaczył wykładniczy wzrost subskrybentów swojego kanału YouTube. Kanału, na którym publikuje długie, spokojne filmy.

Dziś ma ich 4 miliony subskrybentów.

Drugi przykład jest mniej znany, ale ma twardsze liczby.

Alexander Lewis, copywriter freelancer, przestał używać social mediów na rok. Jako eksperyment.

Po 12 miesiącach porównał dane (pełny case):

Pisał, zamiast postować. Rozwijał swoją stronę, zamiast karmić cudzy algorytm.

7 dni

W listopadzie 2025 roku zespół badaczy z Harvard Medical School opublikował w JAMA Network Open największe dotychczas badanie nad porzuceniem social mediów.

373 osoby i tydzień bez scrollowania.

Wyniki po 7 dniach (źródło):

Siedem dni.

Badacze dodali jednak uczciwy niuans: część uczestników przeniosła uwagę na inne aplikacje, a samotność nie zmalała.

Detoks sam w sobie nie wystarczy. Potrzebujesz czegoś, co wypełni puste miejsce.

Co zamiast rolek

Tu zaczyna się moja rola.

Nie wystarczy odciąć. Trzeba coś w to miejsce zasadzić.

Z historii osób, które publicznie opisały swoje wyjście z TikToka, Reels i Shortów, najczęściej powtarzają się 3 zajęcia zastępcze:

Najciekawsze jest to trzecie.

Kiedy zaczynasz tworzyć, przestajesz konsumować.

Nie masz już czasu na cudzą dopaminę, bo budujesz własną: powoli, w swoim tempie i niepowtarzalnym stylu.

Slow content to jest:

• Podcast, którego słuchasz od deski do deski.

• Długi vlog, którego nikt nie pociął pod algorytm.

• Newsletter, który piszesz raz w tygodniu, bo masz coś do powiedzenia.

• Książka, która leży na stoliku.

• I własna twórczość, nawet najprostsza.

Telefon, kamera na Ciebie lub przed siebie i parę zdań o tym, co myślisz.

O tym właśnie nagrałem niedawno 20-minutowy vlog z mojego spaceru z Luckym.

Proponuję w nim 7 dniowy eksperyment, gdzie zrobisz coś innego, zamiast scrollowania.

Możesz go obejrzeć na YouTube albo posłuchać jako odcinek podcastu na Spotify:

Vlog:

Podcast:

Chcesz stworzyć coś swojego?

Jeżeli po tym tekście i vlogu pomyślisz, że chcesz nie tylko odciąć rolki, ale też zacząć tworzyć coś swojego - podcast, vlog, newsletter, blog na Substacku - mogę Ci pomóc wystartować.

Prowadzę warsztaty tworzenia treści oraz sesje coachingowe 1 na 1 dla osób, które wiedzą, że chcą, ale nie wiedzą od czego zacząć. Pierwsza konsultacja jest bezpłatna.

Nie sprzedaję detoksu. Pokazuję narzędzia do budowania „własnej ziemi”:

kanałów, na których to Ty decydujesz, co się dzieje, a nie cudzy algorytm.

Pisz na: kontakt@lepiejteraz.pl

Zasubskrybuj teraz

Spokojnie. Za chwilę zrozumiesz do czego zmierzam.

Wczoraj rano na spacerze z Luckim włączyłem kamerę.

Nie miałem planu ani tematu.

Po prostu zacząłem mówić, jakbym spotkał starego kumpla, którego dawno nie widziałem.

Zachciałem mu opowiedzieć, co u mnie słychać.

20 minut później wróciłem do domu lżejszy. Nie dlatego, że nagrałem coś genialnego.

Dlatego, że przez te 20 minut nie myślałem o lękach ani niespełnionych marzeniach.

Tylko ja, Lucky, kamera i jakiś niewidzialny przyjaciel po drugiej stronie.

Problem, którego nie nazywamy

Większość z nas chodzi z głową pełną hałasu.

Listy rzeczy do zrobienia, lęk o przyszłość, rozpamiętywanie porażek.

Wiesz, o czym mówię, bo właśnie to budzi Cię o 3 w nocy.

Eksperci doradzają ekspresywne pisanie, dziennik, rozmowę z terapeutą.

Te metody świetnie działają.

Ja odkryłem jeszcze jedną.

Kamera. Albo mikrofon. Cokolwiek, co słucha bez oceniania.

Odkryłem to przypadkiem

Przez lata nagrałem ponad 600 odcinków różnych podcastów i w którymś momencie zauważyłem, że po nagraniu czuję się jakoś lżej.

Spokojniej.

Myślałem, że to zwykła satysfakcja z wykonanej pracy. Ale to coś innego.

Kiedy mówisz do kamery jak do przyjaciela, Twój mózg przestaje być sędzią. Przestaje analizować, układać, cenzurować. Zaczyna po prostu opowiadać.

A opowiadanie to najstarsza forma porządkowania świata, jaką znamy. Starsza niż pismo, starsza niż wszystko, co wymyśliliśmy, żeby radzić sobie z chaosem.

Mikrofon nie ocenia.

Obiektyw nie przerywa.

Masz przed sobą cierpliwego słuchacza, który nie powie „dość”.

Najważniejsza lekcja

Gdy przychodzi decyzja o publikacji, większość ludzi się blokuje:

Co, jeśli wyjdzie słabe?

Co, jeśli ktoś to zobaczy?

A jeśli się wygłupię?

Jest rozwiązanie.

Nagraj i zostaw to w spokoju!

Później zdecydujesz: skasować, wyciąć połowę, opublikować.

To nie ma znaczenia, bo wartość nie leży w pliku, tylko w procesie.

Kiedy dajesz sobie pozwolenie, żeby nic z tym nie robić, znika presja bycia interesującym, mądrym, czy na siłę dowcipnym. Zostajesz tylko Ty i Twój niewidzialny kumpel.

Jak zacząć

Wystarczy telefon. Nagranie głosu, selfie z przedniej kamerki, cokolwiek.

Wyjdź na spacer gdzieś, gdzie nie musisz się tłumaczyć, co robisz.

Włącz nagrywanie i zacznij mówić.

Zasada jest jedna:

Mów tak, jakbyś rozmawiał z kimś, kto Cię lubi.

Nie z publicznością, ale z jedną konkretną osobą, która daje Ci znać, że słucha.

Opowiedz jej, jaki miałeś tydzień.

Co Cię zdenerwowało, zaskoczyło, rozbawiło.

Bez struktury i pointy.

Po kilku minutach zauważysz coś dziwnego. Głos zwolni. Oddech się pogłębi.

Zdania zaczną się układać same, bez Twojego wewnętrznego redaktora.

To jest ten moment.

Bonus, o którym mało kto mówi

Jeśli samo nagrywanie jest oczyszczające, to cały proces twórczy wokół nagrania jest terapią długoterminową.

Siadasz wieczorem do przesłuchania tego, co nagrałeś w ciągu dnia.

Wycinasz ciszę, powtórzenia, miejsca, gdzie się zgubiłeś.

Szukasz tego jednego zdania, które warto zostawić.

Przesuwasz klipy, dokładasz muzykę, równasz dźwięk.

Przez ten cały czas Twoja głowa jest zajęta konkretem.

Nie lękami, czy rozpamiętywaniem.

Jest zajęta rzemiosłem.

Potem wymyślasz tytuł. Piszesz opis. Wybierasz miniaturkę.

Zastanawiasz się, o czym nagrasz następnym razem, bo pomysł sam się podsuwa.

To wszystko są drobne, konkretne decyzje. A drobne, konkretne decyzje są lekiem na większość egzystencjalnego szumu w głowie.

Psychologowie nazywają to stanem przepływu. Ja to nazywam po prostu spokojem.

Trochę jak praca w ogrodzie - nic wielkiego, ale po godzinie jesteś innym człowiekiem.

Dlatego kiedy ktoś mnie pyta, co robię na stres, nie odpowiadam „medytacja” ani „bieganie”.

Odpowiadam:

-Tworzenie!

Wymyślam, planuję, nagrywam, montuję, publikuję i planuję następne. I tak w kółko.

To sposób na życie, w którym głowa ma się czym zająć zamiast samą sobą.

Podsumowując

Nie musisz mieć nic do powiedzenia. Wystarczy, że masz ochotę się wygadać.

Reszta przychodzi sama.

A jeśli z tego wyjdzie kiedyś podcast, artykuł czy vlog, to bonus. Bo prawdziwa robota już się zrobiła w momencie, kiedy dałeś wyjść na zewnątrz temu, co siedziało w Twojej głowie.

Co ostatnio stworzyłem:

🎙️ Lepiej Teraz — kolejny odcinek serii o Tadeuszu Kościuszce. Postać, która wciąga mnie coraz głębiej.

🎙️ Opowieści z Dobrej Treści — wywiad z rodzicami, którzy sami stworzyli szkołę dla swoich autystycznych dzieci. Podcast, który prowadzę dla Fundacji FaniMani.

🎥 Lucky Husky — historia z kleszczem. Vlog z Luckim na pierwszym planie.

🎙️ Radek Budnicki — nowość w moim katalogu. Luźniejsze lekcje, osobiste refleksje i okazjonalne wywiady.

Jeśli próbujesz znaleźć swój sposób na tworzenie, ale ciągle coś Cię blokuje, możemy o tym pogadać.

Prowadzę sesje coachingowe 1:1 dla twórców i ludzi, którzy chcą nimi zostać.

Napisz na kontakt@lepiejteraz.pl

Zasubskrybuj teraz

Zanim przewiniesz dalej - mam jedno pytanie:

Nie pytam bez powodu.

Karate mi się znudziło - poszedłem na kung fu.

Kung fu mi się znudziło - poszedłem na aikido.

Potem krav maga.

Potem coś innego.

Z pracą było tak samo.

Na studiach roznosiłem ulotki ze zdjęciami pięknych kobiet i kontaktem do nich (to było wieki przed Tinderem) a ta kariera trwała pół dnia, do momentu schwytania przez hotelowych ochroniarzy.

Potem myłem szklane kopuły na Hotelu Sobieski.

Malowałem sufity w Notting Hill na jeden kolor.

Rozwoziłem rowerem kanapki po Wimbledonie.

Gdy założyłem garnitur, zostałem:

account managerem w agencji reklamowej,

kierowcą attache wojskowego ambasady pewnego kraju z Bliskiego Wschodu,

przedstawicielem handlowym w branży IT,

poszukiwaczem działek pod Biedronki,

prezesem zarządu niewielkiej spółki

dyrektorem firmy od kart “benefitowych”,

dyrektorem firmy z branży finansowej,

dyrektorem klubu fitness.

Od razu przypomina mi się kultowy cytat z polskiej komedii "Poszukiwany, poszukiwana" (1972) w reżyserii Stanisława Barei:

„Mój mąż?

Mąż jest z zawodu dyrektorem”

Nie wszystko jestem w stanie sobie przypomnieć, ale nie żartuję. I szczerze mówiąc, sam nie wierzę, że to jedno CV.

A potem, w maju 2016 roku, włączyłem mikrofon i nagrałem pierwszy odcinek podcastu “Lepiej Teraz”.

Fot: Patrick Ney w trakcie wywiadu do Lepiej Teraz (Warszawa, 2016 r.)

Od tego czasu nagrałem ich ponad 420.

Gdzieś po drodze doszedł:

Podcast o pieniądzach:

Potem pierwszy w Polsce podcast samorządowy:

Podcast o pomaganiu:

Kanał YouTube z moim psem husky:

Ten newsletter Porannik.

A ostatnio vlog, na których gadam do kamery na spacerach:

Normalny człowiek wybiera jedną rzecz i zbiera owoce specjalizacji.

A ja co jakiś czas zmieniam temat jak Lucky zmienia ulubione miejsce do spania. I przez lata myślałem, że coś jest ze mną nie tak.

Znasz to uczucie, gdy ktoś pyta “czym się właściwie zajmujesz?”, a Ty potrzebujesz 3 minut na odpowiedź?

Bo właśnie kończysz kurs z email marketingu, a zamiast go wdrożyć, fascynujesz się biografią Juliusza Cezara?

Mam dobrą wiadomość. Nie musisz się z tym walczyć.

Ekosystem, nie chaos

W pewnym momencie przestałem patrzeć na swoje projekty jako na dowód rozproszenia i zacząłem widzieć w nich system.

1. Podcast “Lepiej Teraz” - to, co mnie fascynuje.

2. Podcast „Opowieści z Dobrej Treści” - ludzie zmieniający kawałek świata.

3. Artykuły na Porannik.pl - głębsza refleksja.

4. Vlogi z Luckim - cisza i natura.

5. Vlogi “gadane” na kanale Radek Budnicki - osobiste przemyślenia na spacerze.

To nie jest 5 projektów. To jeden świat, pokazywany z różnych stron.

I to jest coś, czego żaden specjalista od jednej dziedziny nie zrobi - bo nie ma tych połączeń.

1. Historia i rozwój osobisty?

   Stąd seria biograficzna o Kościuszce i wielu innych inspirujących osobach.

2. Spacery z psem i refleksja?

   Stąd vlogi Lucky Husky.

3. Potrzeba rozmowy z ludźmi, którzy zmieniają świat na lepsze?

   Stąd “Opowieści z Dobrej Treści”.

Te połączenia nie powstają z planu. Powstają z ciekawości.

3 rzeczy, które Ci pomogą:

1. Myśl w cyklach, nie w zobowiązaniach na całe życie.

“To jest mój temat na najbliższe 2-3 miesiące. Może dłużej, jeszcze nie wiem.”

Nagrywasz serię, piszesz kilka tekstów i ruszasz dalej bez wyrzutów sumienia.

2. Buduj ekosystem, nie projekty.

Potrzebujesz jednej narracji:

“Jestem człowiekiem, który eksploruje życie i potrafi o tym opowiedzieć.”

Podcast, vlog, artykuł - to tylko różne obiektywy tego samego aparatu.

3. Zostawiaj ślady, nie arcydzieła.

Nie da się przewidzieć, który odcinek odpali. Ale żaden nie odpali, jeśli go nie nagrasz. Odpuszczaj bez wyrzutów sumienia. Nie każdy projekt musi trwać wiecznie. Niektóre istnieją po to, żebyś nauczył się czegoś, co przyda się w następnym.

Obejrzyj i posłuchaj:

Nagrałem o tym vlog - gadam do kamery idąc z Luckim po puszczy i w drodze do domu. Opowiadam o tym, jak przestałem walczyć ze swoimi “robakami w tyłku” i co z tego wynikło:

A teraz Twoja kolej. Napisz w komentarzu:

1. Ile zawodów, pasji albo hobby przeżyłeś?

2. Który był najdziwniejszy?

Chcę zobaczyć, czy ktoś pobije moją listę (ostrzegam - będzie ciężko, bo mam jeszcze kilka, których nie odważyłem się tu wpisać).

A jeśli czujesz, że masz za dużo pomysłów i za mało systemu, żeby je ogarnąć - chętnie o tym pogadam. Pierwsza konsultacja jest darmowa.

kontakt@lepiejteraz.pl

Do usłyszenia

Radek

Zasubskrybuj teraz

Przez całe życie nienawidziłem wczesnego wstawania i 5-tej rano.

Serio. Poranek był dla mnie wrogiem.

Tak nie lubiłem porannego wstawania, że wymyśliłem nawet dla niego nieprzyjemny zapach.

Serio :)

Budzik brzmiał jak wyrok.

Ciepła kołdra była argumentem nie do pobicia.

Świat za oknem był zupełnie zbędny.

W “warszawskich czasach” wstawałem późno, biegłem do metra, kupowałem kawę w McDonaldzie w podziemiach Dworca Centralnego. Ale jej nie czułem, bo nie byłem jeszcze przytomny.

Wpadałem na zebranie, które mogło być zwykłym grupowym mailem. Poranek był czymś, przez co trzeba było przebrnąć.

W końcu zacząłem szukać sposobu na polubienie wczesnego wstawania, w książkach i podcastach.

W “Autobiografii” Benjamina Franklina poznałem rutynę dnia mojego ulubionego polimaty.

Odcinek podcastu Andrew Hubermana pt. Master Your Sleep & Be More Alert When Awake uświadomił mi, jak można ulepszyć nasze poranki.

Kiedy budzik przestaje być budzikiem

Jednak pewnego dnia w moim życiu pojawił się ktoś, kto wszystko zmienił.

Srebrne futro. Cztery łapy. Czarny nosek. Niebieskie oko (dokładnie jedno). I absolutnie zero zrozumienia dla mojej awersji do wczesnego wstawania.

Ten ktoś nie pyta, czy mam nastrój.

Nie negocjuje.

Nie czeka, aż dopełnię swój poranny rytuał sprawdzania maili.

O 5:00 jest przy mnie i patrzy wzrokiem, który mówi:

Łysy! Wiesz, co masz robić!

Wiem! Więc wstaję.

Nie dlatego, że jestem niezwykle zdyscyplinowany. Bynajmniej.

Wstaję, bo ktoś na mnie liczy. I ten ktoś nie rozumie słowa „później”.

Rodzice znają ten rodzaj obowiązku, który nie dopuszcza negocjacji. Ale z dziećmi w końcu można dogadać harmonogram. Z psem już gorzej.

Stoicy i wczesne wstawanie

To, co mnie uderzyło, gdy sięgnąłem do “Rozmyślań” Marka Aureliusza, to fakt, że on też miał z tym problem.

Cesarz, który przewodził imperium, wprost przyznawał, że kusi go, żeby leżeć w wygodnym łożu.

I sam siebie pytał: po co wstaję?

By za chwilę sobie odpowiedzieć:

„O świcie, gdy masz trudności z wstaniem z łóżka, powiedz sobie: muszę wstać do pracy - jako człowiek.

Co mam do narzekania, jeśli idę robić to, do czego zostałem stworzony?"

Mój cel waży 30 kg, ma futro i dużo “gada”.

Jest też różnica między wstawaniem dla siebie a wstawaniem dla kogoś.

Dla siebie zawsze można znaleźć powód, żeby poczekać:

„Jeszcze 5 minut.”

„Dziś zrobię wyjątek.”

Znam to. Przez lata tak funkcjonowałem.

Seneka pisał, że wolność nie polega na robieniu tego, co chcemy, lecz na robieniu tego, co powinniśmy, i znajdowaniu w tym spokoju.

Przez długi czas myślałem, że to brzmi jak racjonalizacja cierpienia. Teraz rozumiem, że obowiązek podjęty świadomie przestaje być jarzmem.

Czego nie doceniamy o 5:00 rano

Jest coś, czego nie spodziewałem się w porannym rytuale z psem.

Cisza.

Moje osiedle o 5:00 jest puste, trochę nocne, ale już lekko rozjaśnione.

Te 30 minut z Luckym rano to jedyne w ciągu dnia chwile absolutnej obecności.

Nie zakładam słuchawek.

Nie sprawdzam telefonu.

Tylko bloki z wielkiej płyty, pies i mój własny oddech. I zimowy wschód słońca, który powoli barwi niebo nad osiedlem na odcień, dla którego nie ma dobrej nazwy w żadnym języku.

Nagrałem to sportową kamerą:

Jeśli nie wierzysz, że coś takiego można przeżyć wśród blokowisk o świcie - zapraszam na mój kanał Lucky Husky.

Obejrzyj wieczorem, kiedy skończy Ci się dzień.

A przy okazji! Od kiedy wychodzę z Luckym o 5:00, zasypiam jak kamień o 22:00.

Poranne światło reguluje rytm dobowy lepiej niż jakikolwiek suplement. Nie musisz mi wierzyć na słowo. Spróbuj sam.

Lubię to, co robię

Brzmi banalnie? Może.

Ale przez lata pracowałem dla kogoś, tylko po to, żeby zarobić na czynsz i ciągle czekałem na piątek.

Teraz jest inaczej.

Nagrywam podcasty, występuję, prowadzę warsztaty, piszę artykuły i scenariusze, rozmawiam z ludźmi, którzy chcą zmienić swoje życie.

I to nie tylko dlatego, że „mi się tak podoba”.

Budzę się o 4:50 i nie potrzebuję budzika, bo mój mózg już kombinuje, co dziś nagram, o czym napiszę, z kim porozmawiam i gdzie wystąpię.

Lucky mnie dobudza, jasne.

Ale prawda jest taka, że i bez niego bym wstał.

Najlepszy powód, żeby wcześnie wstać

To jest chyba najbardziej niedoceniany powód wczesnego wstawania.

Po prostu: rób coś, czego nie możesz się doczekać. Reszta sama się ułoży.

Nie kontroluję pogody za oknem.

Nie kontroluję tego, co dziś przyniesie dzień.

Ale kontroluję to, czy wstanę i czy będę tym, za kogo się uważam, kiedy nikt nie patrzy.

Lucky będzie mnie rano lizał po łysinie. Mam nadzieję, że jak najdłużej.

Ale nawet gdyby tego nie robił, i tak wstawałbym wcześnie.

Bo w końcu mam po co.

Dobrego dnia i wczesnego wstawania!

Radek

P.S. Wczoraj w lesie nagrałem vlog pt. “Ulepszyłem protokół Hubermana i uwielbiam wstawać o 5:00”

Jeśli podobają Ci się moje treści, kliknij przycisk poniżej:

Zasubskrybuj teraz

Nie sprawdzam telefonu.

Nie zaparzam kawy.

Nie otwieram laptopa.

Zakładam spodnie, buty, kurtkę. Chwytam smycz. Lucky już stoi przy drzwiach.

Wychodzimy.

Miasto jeszcze śpi. Ulice są puste. Ale ptaki już nie śpią - o tej porze roku ich koncert na osiedlu jest tak głośny, że zagłusza myśli.

Mój pies nie sprawdza powiadomień. Nie zastanawia się, czy powinien nagrać stories z tego spaceru. Idzie przed siebie, zatrzymuje się przy każdym interesującym zapachu i jest całkowicie obecny.

To mój najlepszy nauczyciel uważności.

Wsiadamy do auta i jedziemy 20 km za miasto, w kierunku puszczy. Idziemy przez las albo wzdłuż rzeki. Czasem godzinę. Czasem dwie. Nie mam planu trasy. Lucky wybiera.

W kieszeni mam małą kamerę. Nagrywam to, co widzę przed sobą. Świt przebijający się przez drzewa. Śpiewające ptaki na gałęziach. Lucky biegnący przed siebie.

Rejestruję to bez komentarza. Tylko to co słychać.

Nazywam to “cichym vlogiem”, w którym mój husky jest gwiazdą, a ja jestem tylko człowiekiem ze smyczą i kamerą. Vlog Lucky Husky to jeden z moich 3 kanałów na YouTube i jedyna przestrzeń, w której celowo mało mówię.

O tym rodzaju vlogowania piszę więcej w poniższym artykule:

O 9:00 wracam do domu. Dopiero teraz zaparzam kawę.

Lucky zasypia pod fotelem. Ja siadam do pisania. Pierwsze pół godziny po spacerze należy do Notatnika na moim MacBook-u.

Czasem wychodzi z tego artykuł na Porannika.

Czasem scenariusz odcinka podcastu.

Czasem 3 zdania, które nigdy nie ujrzą światła dziennego.

I to jest ok, bo to nie wyścig, tylko rytuał myślenia.

Około 12:00 siadam do mikrofonu.

Raz w tygodniu, czasami rzadziej nagrywam odcinek podcastu Lepiej Teraz. Robię to od 2016 roku. Mam tam już 420 odcinków:

• Solowe refleksje,

• Biografie znanych osób, które zmieniły moje myślenie,

• Okazjonalne rozmowy z ludźmi, których podziwiam.

Nigdy nie nagrywałem „bo algorytm wymaga regularności”.

Nagrywam, gdy mam coś do powiedzenia.

Gdy temat dojrzał.

Gdy czuję, że mogę dać słuchaczowi coś, co jest warte jego 30 minut.

A najchętniej, gdy temat nie może opuścić mojej głowy i staje się obsesją. Wiem, że dla innych może być nieciekawy, ale tak bardzo mnie wciągnął, że mam ochotę się nim podzielić ze wszystkimi.

Tak było np. z powieścią „Medicus” Noah Gordona. Napisałem o niej 4 artykuły i nagrałem 2 podcasty.

Dlaczego tworzę slow content?

Czasem nagrywam dwa odcinki podcastu w tygodniu. Czasem jeden co dwa tygodnie.

Nie tworzę rolek ani shortów.

I to jest mój model. Nazywam go Slow Content:

Podcasty, vlogi, artykuły: treści, które wymagają uwagi i oddają ją z nawiązką. Przeciwieństwo piętnastosekundowych klipów robionych pod algorytm.

Nie produkuję treści. Tworzę je.

Różnica brzmi subtelnie, ale jest fundamentalna.

Produkcja to fabryka: więcej, szybciej, taniej.

Tworzenie to rzemiosło: głębiej, wolniej, lepiej.

Więcej o slow content napisałem tutaj:

O 14:00 mam sesję coachingową.

Jedna godzina, jeden człowiek, i jedno pytanie, które zmienia perspektywę. Przychodzą do mnie ludzie, którzy utknęli:

• Menedżerowie, którzy po 20 latach w korporacji budzą się z pytaniem: „Czy to naprawdę moje życie?”

• Twórcy, którzy chcą nagrywać podcast, ale boją się swojego głosu.

• Ludzie, którzy wiedzą, że chcą czegoś innego, ale nie potrafią tego nazwać.

Nie daję im odpowiedzi. Zadaję im trudne pytania.

Bo odpowiedzi mają w sobie. Potrzebują tylko kogoś, kto pomoże im je usłyszeć.

Wieczorami często myślę o tym, jak dziwne jest moje życie.

Zarabiam na rozmowach. Na słuchaniu. Na zadawaniu pytań. I na nagrywaniu swoich myśli do mikrofonu.

Nie mam biura. Nie mam szefa. Nie mam grafiku narzuconego przez kogoś innego. Mam mikrofon, kamerę, laptopa, husky’ego i ciszę.

Brzmi jak luksus. Ale to nie spadło z nieba. To wynik decyzji podjętej lata temu:

Chcę tworzyć życie i treści na własnych warunkach!

O 16:00 mam jeszcze dwie rzeczy do zrobienia: zmontować film i napisać fragment artykułu.

Montuję na iPadzie. Leżąc na kanapie. Z Luckym u mego boku.

Nie optymalizuję miniaturek.

Nie analizuję, o której godzinie wrzucić film, żeby algorytm go podbił.

Nie mam strategii hashtagów, bo ich nie używam.

Moja strategia jest prostsza:

1. Stwórz coś wartościowego.

2. Opublikuj.

3. Powtórz.

Nie mam konta na Instagramie, TikToku ani LinkedIn. Nie brakuje mi ich. Tak jak nie brakuje mi budzika.

Publikuję na swoim blogu, nagrywam podcasty, kręcę vlogi.

3 kanały, 3 cele, 0 algorytmów dyktujących, co i kiedy mam powiedzieć.

Ktoś powie: „Ale bez social mediów nikt Cię nie znajdzie!”

Wtedy odpowiem:

Znajdą mnie ci, którzy naprawdę szukają.

I oni są warci więcej niż dziesięć tysięcy scrollujących.

To jest mój dzień.

Nie każdy wygląda tak samo. Czasem jest chaos. Lucky się pochoruje i zostajemy w domu. Czasem nagrywam odcinek 3 razy, bo nie jestem zadowolony z tego, co mówię.

Ale struktura jest zawsze ta sama:

1. Spacer przed świtem,

2. Kawa i pisanie,

3. Tworzenie w skupieniu,

4. Popołudniu ludzie,

5. Wieczorem relaks.

I zero mediów społecznościowych pomiędzy!

Jeśli czytasz to i myślisz: „Fajnie, ale ja nie mogę tak żyć” - to mam dla Ciebie jedno pytanie:

Co Cię powstrzymuje?

Właśnie nagrałem vlog o takim dniu.

Znajdziesz go na kanale @porannikpl na YouTube:

A jeśli chcesz pogadać o tym, jak stworzyć fascynujące i kreatywne życie bez mediów społecznościowych, napisz do mnie na kontakt@lepiejteraz.pl

Zasubskrybuj teraz

Nie musisz być na Instagramie, TikToku ani Twitterze, żeby tworzyć w sieci.

Wystarczy kamera, mikrofon albo klawiatura - i trochę regularności. W tym tygodniu chcę Ci pokazać, jak to wygląda u mnie - bez filtrów i bez strategii w Excelu.

Ostatnio złapałem rytm nagrywania, jakiego nie miałem od dawna. I chciałbym Cię tym zarazić.

Kamera na piersi, Lucky ciągnie na lince do przodu, a ja po prostu idę i nagrywam.

Nie myślę o kadrze, nie poprawiam ujęć.

Włączam i idę.

Może o to chodziło od początku. Edycja też jest prosta - po prostu wycinam niepotrzebne ujęcia, podkładam muzykę i gotowe.

Co stworzyłem / nagrałem / opublikowałem?

Na kanale Lucky Husky w ciągu 3 tygodni opublikowałem 7 nowych vlogów :)

Krótkie, po kilka minut, z muzyką w tle i minimalną narracją.

Cisza, natura, Lucky i nic więcej.

Kanał leżał zaniedbany kilka lat, a teraz wrócił do życia, bo w końcu znalazłem sprzęt, który mi nie przeszkadza w nagrywaniu.

Do mojego autorskiego Podcastu Lepiej Teraz nagrałem 4. odcinek z serii o Tadeuszu Kościuszce:

Premiera jutro (czwartek)!

Jeśli nie słyszałeś wcześniejszych części, poniżej jest część 3:

Kościuszko to postać, do której ciągle wracam - im więcej czytam, tym bardziej mnie fascynuje.

Nagrałem też nowy odcinek Opowieści z Dobrej Treści dla FaniMani:

Jakiś czas temu założyłem i prowadzę podcast Opowieści z Dobrej Treści należący do Fundacji FaniMani.*

Rozmawiam w nim z ludźmi prowadzącymi organizacje, które pomagają innym.

Można te organizacje wspierać poprzez zakupy w sieci, dzięki wtyczce rozszerzeniu - Przypominajka FaniMani.

Robisz zakupy w jednym z 1805 sklepów internetowych i płacisz tyle, co zawsze.

Średnio 2,5% wartości Twoich zakupów trafi do organizacji, którą wybierzesz, zakładając konto na FaniMani.

To nic nie kosztuje i sam z tego korzystam. Za kamerę zapłacisz tyle samo, co normalnie, a i tak spora część jej wartości powędruje np. do potrzebujących karmy zwierząt.

Przedstawiam Wam ostatnią rozmowę z fundacją CAT o wolontariacie i podróżowaniu po świecie (za darmo!) w roli wolontariusza.

Posłuchaj szczerej rozmowy o tym, jak to naprawdę wygląda praca wolontariusza za granicą:

Co mnie ostatnio zainspirowało?

Sam proces powrotu do nagrywania vloga Lucky Husky:

Przez lata myślałem, że muszę mieć lepszy sprzęt, lepszy plan i lepszą strategię.

A wystarczyło kupić małą kamerę DJI Osmo Nano, powiesić ją na szyi (ma silny magnes) i wyjść na spacer. Już wiem, dlaczego przestałem nagrywać poprzednimi kamerami:

- były za ciężkie, za duże i za bardzo rzucały się w oczy.

Nie wiem, jak DJI zmieściło tak dobry obraz w tak małej kamerze :)

Sam zobacz na Lucky Husky, jak z moim ukochanym psem odwiedzam malownicze trasy w okolicach Białegostoku.

Mamy swoje ulubione, ale co jakiś czas skręcamy w nieznaną ścieżkę. Większość kończy się na czyjejś posesji albo w błocie. Ale te, które się udają, trafiają na kanał.

Nad czym pracuję?

Robię ostatnie szlify przed jutrzejszą premierą 4. części biograficznej serii o Kościuszce:

I zastanawiam się, czy nie napisać czegoś dłuższego o moim szaleństwie z kamerami.

7 kamer w 6 lat to niezły wynik!

Tak wygląda przeciwieństwo minimalizmu :)

Mam nadzieję, że choć trochę Cię zainspirowałem do tworzenia w sieci (poza mediami społecznościowymi)

Chcesz mieć własny vlog, podcast, newsletter?

Jeśli tworzysz treści, albo dopiero myślisz o tym, żeby zacząć, i chciałbyś pogadać o tym, jak to poukładać, albo interesuje Cię mój warsztat lub wystąpienie - napisz do mnie.

Pierwsza konsultacja jest darmowa i niezobowiązująca.

kontakt@lepiejteraz.pl

Zasubskrybuj teraz

Piąta rano. Lucky ciągnie mnie na smyczy przez osiedle. Jest ciemno, cicho i zimno. W tle słychać pociąg. Pies ma nos przy ziemi i gdzieś mnie prowadzi.

O tej porze nie sprawdzam newsów w telefonie. Jeszcze nie wiem, że Apple zaprezentował nowego MacBooka Air z procesorem M5. Że internet oszalał i tysiące ludzi na całym świecie porównują benchmarki, oglądają unboxingi i zastanawiają się, czy warto wydać ponad 5000 złotych na nowy laptop.

Piszę to na moim MacBooku Air M1. Ma już 4 lata. Bateria osiągnęła wydajność 61%, co zakwalifikowało ją do serwisu, więc idę ją wymienić.

To będzie mój nudny dzień. I chcę Ci o nim opowiedzieć.

500 zł zamiast 5000 zł

Wychodzę z domu z Lucky i kieruję się do centrum miasta.

Cel: oddać MacBooka do serwisu na wymianę baterii. 4 lata intensywnego użytkowania: podcasty, wywiady online, montaż wideo, pisanie artykułów, sesje coachingowe na Zoomie. Bateria ma prawo być zmęczona. Ja zresztą też.

Nowy MacBook Air M5 startuje od 1099 dolarów. W Polsce to okolice 5500 złotych. Apple chwali się, że jest prawie 3x szybszy w przetwarzaniu grafiki niż mój M1 i nawet 10x szybszy w zadaniach AI.

Brzmi imponująco, prawda?

Ale zróbmy prosty rachunek. Renderuję odcinek podcastu. Na M1 trwa to, powiedzmy, 3 minuty. Na M5 trwałoby 2. Zaoszczędzę minutę. Jedną minutę. Za 5500 złotych?!

Wymiana baterii kosztowała mnie 500 złotych.

Stoicy mieli na to piękne słowo: sophrosyne, umiarkowanie. Umiejętność rozróżnienia między tym, czego potrzebujesz, a tym, czego ci się zachciewa.

Już widzę te fake’owe cytaty z Epikteta:

„Nie pragnij nowego MacBooka, ciesz się, że stary wciąż działa.”

20 minut w A100 Café

Oddaję laptopa w serwisie PC Doctor i idę do A100 Café, w której lubię pracować.

Siadam. Zamawiam śniadanie. Wyciągam iPada M1. Tak, też M1. Lucky kładzie się pod stolikiem.

Odpowiadam na maile klientów. Ogarniam kalendarz. Piszę notatki do następnego odcinka podcastu „Lepiej Teraz”. Mój iPad jest jak szwajcarski scyzoryk: lekki, mobilny, wystarczający.

Po 20 minutach dostaję SMS z serwisu :

„MacBook gotowy do odbioru!”

20 minut! A miały być 2 h?!

To się nazywa SERWIS!

Ktoś w tym czasie zdążył przeczytać może połowę recenzji nowego M5 na YouTubie. Ja mam wymienioną baterię i laptop jak nowy. No, prawie jak nowy. Wystarczająco nowy.

Cały biznes na 4 urządzeniach

Jestem tzw. solopreneurem.

Czyli całkowicie sam prowadzę podcasty, vlog, blog, coaching i warsztaty.

Do tego przydaje mi się 5 rzeczy od Apple:

1. MacBook Air M1 - główny koń pociągowy. Montaż podcastów w Audacity, zdalne nagrania w Riverside.fm, pisanie artykułów, sesje coachingowe. Po czterech latach działa bez zarzutu. Do obróbki audio różnica między M1 a M5 jest niezauważalna.

2. iPad M1 - mobilne biuro i studio montażowe. W kawiarni, w podróży z Lucky, na spacerze, który zamienił się w sesję planowania. To na nim obrabiam vlogi na YouTube.

3. Apple Watch 10 Cellular - cichy bohater. Na porannym spacerze z Lucky zostawiam telefon w domu. Zegarek jest podłączony do sieci. Jeśli klient napisze, dostanę powiadomienie. Jeśli nie, mam godzinę ciszy z psem. Stoicka medytacja w ruchu, bez pokusy sięgania do kieszeni lub scrolowania ekranu na spacerze, co często widzę u innych „wyprowadzaczy” psów.

4. iPhone 13 - Wiem, to nie najnowszy model. Nie potrzebuję najnowszego. Dzwonię, piszę, robię zdjęcia, wysyłam maile, nagrywam krótkie klipy. Robi swoją robotę i scala cały ekosystem.

5. AirPods 4 ANC - w nich słucham podcastów, audiobooki, prowadzę konsultacje i sesje coachingowe.

A modele AI?

Z tych korzystam w chmurze: Claude, ChatGPT, Gemini, NotebookLM. Nie potrzebuję szybkiego procesora do AI. Potrzebuję dobrego Wi-Fi i spokojnej głowy.

Wieczór

Leżę przed telewizorem. Obok mnie, na kanapie, śpi Lucky. Na YouTube leci tapeta, żywa transmisja z muzyką lo-fi, która nastraja mnie do pracy.

Pracuję na MacBooku. Tym samym, czteroletnio-pięćsetzłotowym, z nową baterią.

Piszę. Planuję odcinki podcastu. Odpowiadam ludziom, którzy pytają o moje warsztaty tworzenia treści bez mediów społecznościowych.

Lucky miarowo oddycha. Czasem ma jakiś koszmar i cicho popiskuje. Delikatnie go głaszczę. Uspokaja się.

Potem ostatni spacer, poznanie nowej psiej koleżanki. Wracamy. Lucky zasypia na fotelu. Nie w swoim legowisku, na swoim fotelu, bo to jego fotel. Ja go tylko pożyczam.

Taki był mój dzień. Żadnych premier, unboxingów. Pies, MacBook Air M1 i nowa bateria za 500 zł.

Może następnym razem, gdy Apple pokaże coś nowego, zanim klikniesz „kup teraz”, zapytaj:

Czy mój stary sprzęt naprawdę przestał mi wystarczać?

Czy to tylko świeży zapach nowości?

Nagrałem ten dzień. Cały. Bez słów. Tylko obrazy i muzyka. Bo nie wszystko potrzebuje komentarza.

👉 Lucky Husky - silent vlog z mojego dnia

A jeśli chcesz kupisz nowy sprzęt Apple, warto najpierw poczytać kogoś, kto myśli o technologii mądrze i bez hype'u.

z „Bo czemu nie?" uczy, jak sprawić, żeby technologia służyła nam, a nie my jej. Warto go poczytać, zanim klikniesz „kup teraz".

Mądrych wyborów i spokojnego dnia!

Radek

Chcesz więcej podobnych treści, kliknij przycisk Zasubskrybuj teraz:

Zasubskrybuj teraz

Budzę się i pierwsze, co czuję, to mokry nos na moim czole.

Nie mam budzika, bo nie potrzebuję.

Mam Lucky’ego!

Trzydzieści kilogramów entuzjazmu owinięte w srebrne futro, które codziennie rano przypomina mi, że świat zaczyna się teraz.

Nie za pięć minut.

Nie po sprawdzeniu telefonu.

Teraz.

Tak wygląda mój poranek i nie zamieniłbym go na żaden inny.

Wczoraj nagrałem vloga na mój niepopularny kanał Lucky Husky o moim zwyczajnym dniu z Luckim. Zwyczajnym, czyli takim w którym nic spektakularnego się nie dzieje.

Kawa, spacer, praca, zakupy, kolejny spacer, praca w kawiarni, precle, przytulanie, wieczorne wyjście i wspólne zasypianie przy YouTube.

Żaden guru produktywności nie zatwierdziłby mojego harmonogramu dnia.

Po latach gonienia za czymś odkryłem, że najlepsze dni nie wyglądają jak z Instagrama.

Są jak poranna kawa przy oknie, gdy pies obok mnie przeżuwa swoją zabawkę z takim skupieniem, jakby rozwiązywał równanie Fermata.

Jest taka kawiarnia w centrum Białegostoku A100 Café.

Wpuszczają tam psy. To wszystko, co muszę wiedzieć o jakiejkolwiek kawiarni. Jeśli wpuszczasz mojego psa, kupię wszystkie Twoje kawy.

Siadam z laptopem. Lucky kładzie się pod stolikiem.

Obrabiam wywiad w formie wideo, który nagrałem do podcastu.

Piszę scenariusze.

Planuję kolejne odcinki.

On śpi.

Ja pracuję.

Idealna współpraca.

Stoicy powiedzieliby, że to jest eudaimonia - stoickie szczęście.

Nie te z ekscytacją i ciągłym „jokerem” na twarzy.

Raczej głębokie poczucie, że robisz dokładnie to, co powinieneś robić, dokładnie tam, gdzie zawsze powinieneś być.

W drodze do domu odwiedzamy słynne białostockie Pączki & Precle, obok przystanku „Słoneczko”.

To nasz stały rytuał. Lucky dostaje kawałek precla z serem. Ja biorę resztę.

On uważa, że podział jest niesprawiedliwy.

Ma rację.

Te małe rytuały.

Wspólne zakupy, spacer tą samą trasą, wieczorne wyjście przed snem wydają się nieistotne. Ale to one składają się na moje życie.

Nie jakieś doniosłe decyzje, ani przełomowe momenty.

Codzienne powtarzanie prostych rzeczy z kimś, kogo kochasz.

Mówi się, że minimalizm nie polega na tym, żeby mieć mało.

Polega na tym, żeby mieć to, co naprawdę ważne.

A ja mam kawę, laptopa, spacery i psa, który patrzy na mnie, jakbym był najciekawszą osobą na świecie.

Futrzany mistrz zen

Wracamy do domu. Ostatnie wyjście. Lucky zwalnia i uczy mnie, jak zwolnić tempo.

Jest coś w wieczornym spacerze z psem, co wymusza obecność.

Nie planujesz jutra.

Nie analizujesz dzisiejszego dnia.

Po prostu idziesz. Słuchasz. Oddychasz.

Lucky nie myśli o przeszłości.

Nie martwi się przyszłością.

Jest ekspertem od bycia tu i teraz.

I to jedyna rzecz, której nie potrafię się od niego do końca nauczyć.

Choć próbuję. Codziennie.

Zbliża się noc.

Mój pies wskakuje na łóżko i trzy razy obraca się wokół własnej osi - dokładnie tak samo, jak chwilę przed „dwójką”, co budzi mój niepokój.

Po chwili spogląda na mnie pytająco i ostrożnie opiera głowę na mojej nodze.

I tyle.

Koniec dnia.

Żadnych wielkich podsumowań.

Żadnych wpisów w aplikacji do śledzenia nawyków.

Tylko ciepło i spokojny oddech tego cudownego, futrzanego stworzenia, które absolutnie, bezwarunkowo Ci ufa.

Chyba mogę powiedzieć:

„Wystarczy. Niczego więcej nie potrzebuję!”

Radek

📺 Obejrzyj vlog na YouTube

Zasubskrybuj teraz

Bo czemu nie?

Za głupi na czasy AI

15/02/2026…

Read more

2 months ago · 4 likes · 2 comments · Krzysztof Kołacz

Pisze w nim mniej więcej, że:

Czekamy na idealne narzędzie AI, które wykona pracę za nas,

a ono nigdy nie nadejdzie.

A to czekanie to nasza wygodna wymówka.

Przeczytałem to rano, przy kawie. Mój pies Lucky leżał u moich stóp.

Popatrzyłem na niego i pomyślałem:

Przecież on od zawsze to wiedział! (o tym czekaniu…)

Filozof, wilk i jedno „Pytanie na śniadanie”

Kilka lat temu zaproszono mnie z psem do programu „Pytanie na śniadanie”. Opowiadałem o naszej przyjaźni i o tym, jak husky zmienił mój sposób myślenia o czasie.

Nawiązałem wtedy do książki Marka Rowlandsa „Filozof i wilk”, opowieści wykładowcy filozofii, który przez 11 lat żył z ogromnym wilkiem Breninem.

Rowlands opisał coś, co obserwuję u Lucky’ego każdego dnia.

Pies nie postrzega czasu tak jak my:

• Nie myśli linearnie.

• Nie planuje jutra.

• Nie porównuje dzisiejszego spaceru z wczorajszym.

• Wychodzi na śnieg i się cieszy. Całym sobą.

• Nie czeka, aż śnieg będzie lepszy.

• Aż trasa będzie idealna.

• Aż ustabilizuje się pogoda.

• On po prostu idzie i jest szczęśliwy

Wiem, co teraz myślisz:

„Radek, co Ty… ?!

To tylko pies!

Nie musi napisać raportu dla szefa ani ogarniać, który LLM będzie w tym dziś najlepszy”.

Słusznie.

Ale o to właśnie chodzi!

600 nieidealnych odcinków

Krzysztof pisze o znajomym, który jeszcze niedawno był technologicznym geekiem, a dziś mówi:

„Jestem za głupi na czasy AI. Tego jest za dużo”.

Doskonale to rozumiem, ale mam na to swoje antidotum.

Od 2016 roku nagrałem ponad 600 odcinków podcastów:

Mój autorski „Podcast Lepiej Teraz”:

oraz te tworzone dla innych:

„Po Ludzku o Pieniądzach”,

„51. Stan. Podcast Ziemi Monieckiej”:

„Opowieści z Dobrej Treści”:

Wszystkie powstały bez AI.

Mają potknięcia, wahania, pauzy i momenty, w których szukam odpowiedniego słowa i często go nie znajduję. I właśnie dlatego ludzie do nich wracają.

Gdyby miały być perfekcyjne, żadnego z nich bym nigdy nie opublikował.

Bo perfekcja jest zabójcą kreatywności.

Instrukcja obsługi pralki

Mówię to jako ktoś, kto na co dzień używa AI.

Szukam w nim fragmentów biografii, anegdot, cytatów i źródeł.

Zawsze je weryfikuję!

Znajduję pomysły na przełamanie blokady pisarskiej.

LLM-y to fantastyczne narzędzie do poszukiwań.

Ale kiedy Claude napisze scenariusz odcinka, nie da się go czytać.

Owszem jest gładki i poprawny, ale przy tym też sztuczny i martwy.

Brzmi jak instrukcja obsługi pralki.

Zdecydowanie wolę mówić po swojemu.

Nawet z drobnymi potknięciami.

Bo jestem człowiekiem, nie robotem.

A moi słuchacze przychodzą słuchać człowieka,

ze wszystkimi jego „yyy”, czy „zaraz, jak to było…”.

Mój pies i pechowy nauczyciel Nerona

Seneka, słynny stoicki miliarder i filozof napisał kiedyś do przyjaciela Lucyliusza:

„Prawdziwe szczęście to umiejętność cieszenia się teraźniejszością, bez lękliwej zależności od przyszłości”.

Kiedy to czytam, widzę Lucky’ego. On nie wie, kim był Seneka, ale jest najlepszym praktykiem jego filozofii.

Każdego ranka wymusza na mnie obecność tu i teraz.

Trzeba wstać koło 05:00,

ubrać się,

wyjść,

oddychać

zostawić na śniegu pamiątkę…

To wszystko dzieje się, zanim otworzę laptopa, sprawdzę, co nowego w świecie AI i zanim przeczytam kolejny newsletter.

Wspólnie przemierzamy moje szare osiedle, ulubione nieużytki za torami albo oddalony o 2 kilometry las.

Jestem tylko ja i pies, który ciągnie smycz i ma w nosie, czy ChatGPT właśnie dostał nową aktualizację.

To jest mój stoicyzm w praktyce.

Nie wielkie traktaty, tylko poranny rytuał, który od samego przebudzenia ustawia życiowe priorytety.

Dziękuję za tekst, który dał mi do myślenia. Jeśli jeszcze nie znasz jego newslettera , zajrzyj koniecznie. Naprawdę warto.

A jeśli chcesz zobaczyć, jak Lucky podchodzi do życia, obejrzyj nasze wspólne wystąpienie w TVP.

Zasubskrybuj teraz

Jest 3:00 nad ranem. Leżę w łóżku, telefon przyciśnięty do poduszki.

Powinienem spać.

Zamiast tego zrywam się, zapalam lampkę nocną i szukam czegoś do pisania.

Dlaczego?

Bo właśnie usłyszałem zdanie, które wstrząsnęło moim światem.

Nie w poradniku biznesowym, nie w biografii miliardera, ani nawet w dziełach Seneki.

Usłyszałem je w audiobooku pt. „Władca Pierścieni”.

Pewnie myślisz teraz:

„Radek, stary koniu?

Zwariowałeś?

To bajka o elfach i niziołkach.

Eskapizm dla nastolatków, którzy boją się podejść do dziewczyny”.

Też tak myślałem.

Dzieło Petera Jacksona oglądałem chyba z dwadzieścia razy. To moje „feel good movies”, które puszczam w tle, gdy pracuję na komputerze.

Znam je na pamięć.

Ale filmy to jedno.

A powolny i bezlitosny w swoim tempie audiobook – to zupełnie inna bestia.

Film pokazuje Ci historię.

Audiobook każe Ci ją przeżyć.

I właśnie to doświadczenie otworzyło mi oczy na coś, co Tolkien ukrył pod płaszczem fantasy.

Na filozofię życia, której desperacko potrzebujemy w dzisiejszym, przebodźcowanym świecie.

Dlaczego ucieczka to nie tchórzostwo?

Zacznijmy od eskapizmu.

Ile razy słyszałeś, że czytanie fantasy to strata czasu?

Że trzeba „zejść na ziemię” i zająć się „prawdziwym życiem”?

Tolkien, który sam przeżył koszmar okopów I wojny światowej, miał na to genialną odpowiedź.

W swoim eseju „O baśniach” porównał krytyków eskapizmu do... strażników więziennych.

Zastanów się.

Kto najbardziej nienawidzi ucieczek?

Kto uważa, że obsesyjne wpatrywanie się w mury i kraty jest jedyną właściwą postawą?

Klawisz.

Tolkien twierdził, że fantastyka nie jest ucieczką OD rzeczywistości.

Jest ucieczką Z WIĘZIENIA do domu.

Do normalności.

Kiedy czytasz o Shire, krainie, gdzie ceni się dobre jedzenie, przyjaźń, uprawianie ogródka i spokój, nie uciekasz w niebyt.

Uciekasz do świata wartości, o których zapomnieliśmy w naszym pędzie za „więcej, szybciej, mocniej”.

Shire to nie fikcja. To punkt odniesienia.

Nasz grunt pod nogami.

Odzyskaj wzrok

Druga lekcja, którą dał mi ten nocny maraton z audiobookiem, to koncepcja Odzyskiwania.

Bądźmy szczerzy. Nasz świat stał się mdły.

Drzewo za oknem to po prostu drewno.

Niebo to zjawisko atmosferyczne.

Chleb to węglowodany.

Cierpimy na (cytuję za Tolkienem) „mdłe rozmycie banalności”.

Przyzwyczailiśmy się do cudów tak bardzo, że przestaliśmy je widzieć.

Fantasy przemywa nam okna percepcji.

Kiedy w „Dwóch Wieżach” spotykasz Entów, Pasterzy Drzew, istoty tak stare, że ich imiona są długimi opowieściami, nagle zaczynasz inaczej patrzeć na dąb w parku.

Widzisz w nim życie.

Widzisz historię.

Audiobook w tym pomaga.

Film pędzi.

W filmie Enty to efekty specjalne.

W audiobooku, kiedy narrator powoli sączy słowa Drzewca, czujesz ciężar wieków.

Zwalniasz.

Zaczynasz znowu widzieć.

To jest właśnie „slow content” w najczystszej postaci.

W erze TikToka, gdzie uwaga trwa 3 sekundy, wysłuchanie 56-godzinnej sagi, w której bohaterowie idą przez las i jedzą elfickie suchary, jest aktem buntu… i medytacją.

Kto naprawdę ratuje świat?

Ale najważniejsza lekcja dotyczy tego, kto jest prawdziwym bohaterem.

Wszyscy chcemy być Aragornem.

Chcemy być wybrańcami, królami, ludźmi z wielkim przeznaczeniem.

Chcemy, żeby nasze życie było epickie.

Tymczasem Tolkien mówi nam prosto w twarz:

To nie Aragorn niesie największy ciężar.

To nie Gandalf pokonuje zło.

Robią to hobbici.

Mali ludzie.

A w szczególności jeden.

Samwise Gamgee.

Ogrodnik.

Sam nie jest wojownikiem, a na pewno nie jest mędrcem.

Jest prostym facetem, który kocha uprawiać mały ogródek, uwielbia swojego pana i marzy o tym, żeby wrócić do domu i ożenić się z Różyczką.

W filmach Sam jest „tym wiernym kumplem”.

W książce, kiedy słuchasz jego wewnętrznych monologów, rozumiesz, że to on jest sercem tej historii.

To on, kiedy wszystko wydaje się stracone w wieży Cirith Ungol, wstaje i idzie dalej.

Nie dlatego, że jest potężny.

Dlatego, że ma w sobie skromność, pokorę, miłość, odwagę i lojalność.

Prawie jak 5 stoickich cnót.

To jest lekcja dla nas.

Nie musisz być prezesem korporacji, żeby Twoje życie miało sens.

Nie musisz być influencerem z milionem followersów.

Możesz być „ogrodnikiem” własnego życia.

Możesz dbać o swój mały kawałek świata.

O swoją rodzinę, o swojego psa (pozdrowienia od Lucky’ego!), o swoje wartości.

To właśnie „małe ręce” zmieniają świat, kiedy oczy Wielkich są zwrócone gdzie indziej.

Eukatastrofa – radość, która smakuje jak łzy

Na koniec zostawiłem termin, który ukuł Tolkien:

Eukatastrofa.

To przeciwieństwo katastrofy.

Moment, w którym wszystko jest stracone, zło triumfuje, Frodo upada na samym finiszu (tak, Frodo przegrał walkę z Pierścieniem, pamiętasz?)

i nagle następuje zwrot.

Nie dzięki sile herosa, ale dzięki litości okazanej wcześniej Gollumowi.

To moment, w którym płaczesz ze szczęścia, ale jest to szczęście przeszywające, głębokie, „radość przejmująca jak smutek”.

W życiu też tak jest.

Największe przełomy przychodzą często w momentach największego mroku.

Kiedy wydaje się, że już po wszystkim.

Kiedy diagnoza zwala z nóg (wiem coś o tym).

Kiedy tracisz pracę.

Jeśli potraktujesz swoje życie jak opowieść Tolkiena, zrozumiesz, że mrok jest tylko przejściowy.

Że „gdzieś istnieje grunt pod nogami”.

Co z tym zrobić?

Możesz uznać ten tekst za wynurzenia faceta, który za dużo czasu spędza w słuchawkach.

A możesz spróbować.

Zamiast kolejnego serialu na Netflixie, zamiast wiadomości w TV, które tylko podnoszą Ci ciśnienie, włącz audiobooka.

Daj sobie prawo do ucieczki z więzienia codzienności.

Odzyskaj wzrok.

Znajdź swoje Shire.

A kiedy mrok ogarnie Twoją krainę, posłuchaj głosu Sama, który wskaże drogę i powie:

„Damy radę, panie Frodo!”

Jeśli pragniesz poznać więcej lekcji Tolkiena, nagrałem o tym 2 odcinki podcastu:

Subscribe now

Na sesji online klient przez czterdzieści minut opowiadał mi o swojej potrzebie wolności.

O tym, jak chce rzucić pracę, podróżować, żyć autentycznie. Bez kompromisów.

W czterdziestej pierwszej minucie mówi:

„Ale rodzice by tego nie zrozumieli.

Kumple by się pukali w głowę.

A żona by… zapomnij”.

Zatrzymałem go.

Czyli nie chcesz wolności.

Chcesz, żeby inni ją zaakceptowali.

Chcesz być sobą, ale tylko wtedy, gdy nikt nie będzie miał z tym problemu.

Cisza.

I wtedy przypomniał mi się Jean Paul Sartre i jego Piekło

Nie było tam ognia ani diabłów.

Jest pokój (pomieszczenie). Brzydki fotel. Kanapa. Zamknięte drzwi.

Troje ludzi czeka na tortury.

One nie nadchodzą.

Zamiast nich są tam inni ludzie:

Garcin - dziennikarz, który uciekł z frontu i bił żonę.

Całe życie opowiadał historię o sobie jako o człowieku zasad i odwagi.

Teraz potrzebuje jednego:

żeby ktoś powiedział mu, że nie był tchórzem.

Estelle - piękna, bogata i uprzywilejowana.

Utopiła własne dziecko, bo przeszkadzało w wygodnym życiu.

Zdradzała męża.

Istnieje tylko w cudzym spojrzeniu — bez męskiego pożądania rozpada się w środku.

Inès - doprowadziła swoją kochankę do samobójstwa.

Wie, że jest winna.

Nie usprawiedliwia się, nie szuka alibi.

Jest jedyną osobą w pokoju, która patrzy prawdzie w oczy.

I właśnie dlatego jest najgroźniejsza.

Czekają na tortury.

Zamiast nich dostają rozmowę.

Garcin błaga Inès:

- Powiedz, że nie jestem tchórzem.

Inès odpowiada spokojnie:

- Jesteś. I widzę to lepiej niż ty.

Estelle próbuje uwieść Garcina — potrzebuje jego spojrzenia, by istnieć.

Garcin jej nie chce. Potrzebuje potwierdzenia od Inès.

Inès pragnie Estelle.

Estelle odrzuca ją — to się nie liczy w jej świecie.

Każdy trzyma w rękach klucz do cudzego piekła.

Nikt nie dostaje tego, czego potrzebuje.

W pewnym momencie drzwi się otwierają.

Garcin może wyjść.

Nie wychodzi.

Bo jeśli wyjdzie, zostanie na zawsze tchórzem w oczach Inès.

Zostaje, żeby ją przekonać.

Nie może.

I wtedy pada zdanie, które boli do dziś:

„Piekło to inni ludzie”.

Nie dlatego, że są okrutni.

Ale dlatego, że widzą nas takimi, jakimi naprawdę jesteśmy.

Bez możliwości korekty naszego wizerunku.

Bez „ale miałem dobre intencje”.

Sartre mówi wprost:

Człowiek jest sumą czynów, nie zamiarów.

A gdy umiera — bilans się zamyka.

Dlatego to zdanie tak dobrze opisuje nasze czasy.

Żyjemy w cudzym spojrzeniu.

Budujemy wizerunki.

Bronimy ich jak życia.

„Chciałbym pisać, ale co powiedzą znajomi?”

„Wiem, że powinienem odejść, ale rodzina by mnie przekreśliła”.

„Chciałbym żyć inaczej, ale ludzie by nie zrozumieli”.

To nie są drobiazgi.

To adres tego pokoju.

Nie musisz umierać, żeby do niego trafić.

Wystarczy podejmować wystarczająco dużo decyzji przeciwko sobie.

Wystarczy żyć jako ktoś, kim nie jesteś.

A potem budzić się w życiu, które jest poprawne, bezpieczne i akceptowalne.

I kompletnie nie Twoje.

Możesz spędzić całe życie, broniąc swojej fasady.

Albo zadać sobie pytanie, którego większość ludzi unika:

Kim jestem, gdy nikt nie patrzy?

Sartre odpowiedziałby: Nikim.

I to jest najlepsza wiadomość na świecie.

Nie masz żadnej „prawdziwej jaźni” do odkrycia, żadnego ukrytego rdzenia, który inni mogliby zepsuć.

Jesteś czystą możliwością.

Piekło to nie inni ludzie.

Piekło to pozwolenie, by inni dokończyli Twój portret za Ciebie i uznali, że „taki już jesteś”.

Nie szukaj siebie.

Stwarzaj siebie.

Wolność nie polega na zdejmowaniu maski, tylko na zrozumieniu, że w każdej chwili możesz zacząć działać inaczej.

Drzwi są otwarte.

Zostajesz w pokoju, żeby dalej się tłumaczyć?

Czy wychodzisz?

Subscribe now

Dzisiejszy Sylwester spędzę sam.

Będzie minus 13 C.

Będę stał gdzieś na polu z Luckym i razem będziemy oglądali fajerwerki widoczne daleko nad miastem.

Będziemy sami.

I jest mi z tym bardzo dobrze.

Znasz ten scenariusz?

Jest 30 grudnia i nagle ogarnia Cię lęk.

Nie masz planów na Sylwestra.

Nie masz z kim go spędzić.

Albo masz, ale z ludźmi, których właściwie nie lubisz.

I zaczyna się dramat.

“Co jest ze mną nie tak?”

“Dlaczego inni mają znajomych, a ja nie?”

“Powinienem gdzieś pójść. Na jakąś imprezę. Kogoś poznać. Udowodnić sobie, że moje życie nie jest takie beznadziejne.”

Więc idziesz na imprezę do znajomych znajomych.

Stoisz z kieliszkiem w ręku obok ludzi, których nie znasz.

Udajesz, że świetnie się bawisz.

O północy składasz życzenia obcym ludziom i zastanawiasz się, o której wypada wyjść.

Wracasz do domu i czujesz się gorzej niż gdybyś nigdzie nie poszedł.

Zapomnij o postanowieniach noworocznych

W okolicach Nowego Roku włącza się w nas tryb podsumowań.

I zazwyczaj wypadamy w nich blado.

Nie zarobiłem tyle, ile chciałem.

Nie schudłem.

Nie znalazłem miłości.

Nie napisałem książki.

Nie nauczyłem się grać na gitarze.

Nie, nie, nie.

Patrzymy na swoje życie i widzimy same braki.

A potem patrzymy na cudze życia - a właściwie na ich starannie wyselekcjonowane fragmenty - i czujemy się jeszcze gorzej.

I zaczyna się rozczulanie się nad samym sobą:

jaki jestem biedny, samotny, niewystarczający i do tego nikt mnie nie lubi.

Niepotrzebnie tracisz na to cenną energię.

Memento mori

Za 100 lat Cię tu nie będzie.

Nie będzie mnie.

Nie będzie Twoich problemów, kompleksów, czy Twoich niezrealizowanych planów.

Nie będzie też tego Sylwestra.

Stoicy nazywali to Memento Mori. Pamiętaj, że umrzesz.

I zanim powiesz, że to ponure - pomyśl chwilę.

• Jeśli za 100 lat nic z tego nie będzie miało znaczenia, to może już teraz nie ma aż takiego znaczenia, jak Ci się wydaje?

• Może to, że spędzasz Sylwestra sam, nie jest tragedią życiową, tylko po prostu faktem?

• Może Twoja niedoskonałość nie jest problemem do rozwiązania, tylko częścią bycia człowiekiem?

Dziś wieczorem będę stał gdzieś za miastem na mrozie i patrzył z daleka na fajerwerki

Lucky będzie miał szron na pysku i nie będą go obchodzić moje egzystencjalne rozważania.

Dla niego to będzie po prostu fajny spacer. Zimny, ale cudowny.

Bierz przykład z Luckiego :)

• Nie musisz nikоmu udowadniać, że Twoje życie jest ekscytujące.

• Nie musisz meldować się na imprezie, by sobie i innym coś udowodnić.

• Nie musisz składać życzeń obcym ludziom tylko po to, żeby nie być samemu o północy.

• Nie musisz udawać, że Twoje życie jest lepsze niż jest.

• Nie musisz rozczulać się nad sobą, że nie jest takie jak “powinno”.

Możesz po prostu być.

Niedoskonały.

Samotny.

Zagubiony.

To nie jest porażka.

To nazywa się „bycie człowiekiem”.

Gdziekolwiek będziesz dziś wieczorem: na imprezie, w domu, sam czy z kimś - wrzuć na luz.

Nie traktuj tego wszystkiego tak poważnie.

Ani Sylwestra.

Ani siebie.

Ani swojego życia.

Polub swoje niedoskonałe życie

Ostatnio rozbawił mnie komik Sam Morril, jak zapytany w programie tv: Dlaczego jest sam? , odpowiedział:

„Jestem jak Republika Dominikany.

Przez pierwsze dni wszystko wydaje się super.

Jednak po kilku dniach zaczynasz dostrzegać większe problemy”

Bądź jak Sam.

Nabierz do siebie dystansu i do swojego niedoskonałego życia.

Wierz mi. Nikt takowego nie ma.

I uśmiechnij się.

W końcu jeszcze tu jesteś!

Szczęśliwego Nowego Roku!

Subscribe now

Wczoraj rano otworzyłem telefon. Jeden z subskrybentów przesłał mi link.

Jestem na stronie Super Express i widzę artykuł o podcastach, których warto słuchać, gdy chcesz rozwijać karierę.

I tam, w kategorii “Podcasty o rozwoju osobistym”, pośród 4 kanałów autor wymienił mój podcast: Lepiej Teraz.

Nie ukrywam, że było to dla mnie miłym zaskoczeniem, znaleźć się w tak zacnym towarzystwie i ktoś w redakcji, uznał, że mój podcast zasługuje na uwagę czytelników szukających treści rozwojowych.

A to znaczy więcej, niż może się wydawać.

Bo widzisz, słuchacze podcastów są na swój sposób wyjątkowi.

Słuchanie podcastów, to nie przypadkowe scrollowanie w oczekiwaniu na autobus.

To świadomy wybór.

To inwestycja czasu w treści, które mają głębię.

7 godzin w lepszym świecie

Badania mówią jasno: przeciętny słuchacz podcastów spędza z nimi około 7 h tygodniowo.

Nie są to przypadkowe minuty.

To czas, gdy ktoś siedzi w aucie, biega po parku, gotuje obiad albo składa pranie.

Ale jednocześnie – uczciwie inwestuje swoją uwagę w coś wartościowego.

88% słuchaczy przyznaje, że głównym powodem słuchania podcastów jest uczenie się.

Nie rozrywka, czy zabijanie czasu.

Tylko nauka.

To nie jest przeciętna publiczność.

Klasa średnia, która czyta

Jeśli myślisz, że podcastów słuchają wszyscy, to mam dla Ciebie ciekawe dane.

66% słuchaczy podcastów ma wyższe wykształcenie.

Około 45% zarabia powyżej 75 tysięcy dolarów rocznie.

To ludzie, którzy mają wybór – mogliby kupić kolejny kurs online, zapisać się na konferencję, otworzyć książkę.

A wybierają podcasty.

Bo podcast to rodzaj intymnej rozmowy.

Siedzi Ci w uchu podczas biegania.

Towarzyszy Ci podczas samotnego gotowania.

Jesteś sam na sam z głosem, który opowiada Ci historie, dzieli się wiedzą, uczy, bawi i zadaje pytania. Często w trakcie wystąpień bawię widownię, porównaniem słuchania ulubionego twórcy podcastu do słuchania swojego partnera.

To nie jest pasywne konsumowanie. To aktywne słuchanie.

Mózg TikTokowy vs. Podcastowy Umysł

Teraz kontrast.

Przyznaj się! Gapisz się w TikToki, YouTube-owe Shorty, Instagramowe Rolki?

Przeciętny użytkownik TikToka spędza 95 minut dziennie w aplikacji.

Prawie 2 h zaangażowania.

Optimum długości filmu na TikToku to 21-34 sekundy.

Przelicz to sobie.

95 minut to około 170-270 filmów dziennie.

2,5 h non-stop przeskakiwania z jednego bodźca na drugi.

To nie może być zdrowe!

Badania z 2025 roku są brutalne

• Użytkownicy TikToka mają skróconą zdolność koncentracji.

• Mają trudności z wykonywaniem zadań wymagających długotrwałej uwagi.

• Treści w tempie TikToka prowadzą do tego, co naukowcy nazwali “TikTok Brain“ – niemożność angażowania się w aktywności, które nie oferują natychmiastowej gratyfikacji.

A teraz wróćmy do podcastów.

Średnia długość odcinka: 20-60 minut.

A 80% słuchaczy kończy większość lub całość odcinka, który zaczęli.

80 procent.

To nie jest publiczność, która scrolluje dalej, gdy nudzisz ją przez 5 sekund.

To ludzie, którzy dają Ci 40 minut swojego czasu i zaufania.

To nie tylko specyfika pewnej demografii. To zupełnie inna mentalność.

Lucky, mój pies, lubi długie spacery.

Nie biega.

Idzie spokojnie.

Węszy.

Zatrzymuje się.

Obserwuje.

Słuchacze podcastów są trochę jak Lucky ;)

Nie gonią za kolejnym hitem dopaminy.

Szukają treści, która zostaje i wymaga zastanowienia.

Nie daje wszystkiego “na tacy” w pierwszych 15 sekundach.

I właśnie dlatego “Lepiej Teraz” nie jest dla wszystkich!

Jeśli szukasz szybkiej rozrywki – mam złe wiadomości.

Moje odcinki trwają często ponad 40 minut.

Opowiadam o poucząjących książkach, ciekawych biografiach, stoicyzmie, historii, filozofii praktycznej.

Nie ma tu clickbaitów ani szybkich rozwiązań.

Ale jeśli jesteś gotowy na rzeczywistą podróż – tę, która wymaga czasu, uwagi i refleksji – to świetnie trafiłeś.

Dlaczego to ma dla Ciebie znaczenie

Może myślisz:

“Fajnie, Radek, ale co z tego dla mnie wynika?”

Sporo.

Bo jeśli słuchasz podcastów – zwłaszcza tych o rozwoju osobistym, filozofii, biznesie – to jesteś w mniejszości.

W tej lepszej grupie ludzi, którzy nie zadowalają się powierzchowną wiedzą.

• Ty inwestujesz swój czas inaczej.

• Zamiast 270 filmów dziennie wybierasz jeden solidny odcinek.

• Zamiast “tępego” scroll’owania wybierasz skupione, samodzielne myślenie.

• Zamiast natychmiastowej gratyfikacji – długoterminową transformację.

Co dalej?

Jeśli czytasz ten artykuł, prawdopodobnie już znasz podcast “Lepiej Teraz”.

Ale jeśli dopiero zaczynasz – zacznij od odcinka o Epiktecie

Albo o “kokonizmie” – tej pułapce nadmiernej wygody:

Chcesz tworzyć własny podcast?

Napisz do mnie na kontakt@lepiejteraz.pl.

Oferuję darmową konsultację – telefoniczną lub przez WhatsApp (jeśli mieszkasz zagranicą)

Porozmawiamy o Twoim marzeniu. O tym, gdzie jesteś i dokąd zmierzasz.

Bo podcasty to tylko początek.

Prawdziwa praca zaczyna się, gdy wyłączysz słuchawki i zaczniesz działać.

Subscribe now

Styczeń 2020.

Wynoszę worek ze znoszonymi ubraniami na śmietnik.

To co dobre wrzucam do kontenera PCK.

Lustrzankę Nikona, 2 rowery, nowe biurko i nieużywany fotel “gamerski” oddaję do Domu Dziecka.

Znajomi pytają:

“Wszystko okej?”

Spokojnie. To nie depresja.

To tylko przebudzenie.

Zima 2020, piątek wieczór.

Kolejna impreza networkingowa.

Wszyscy robią selfie, opowiadają o swoich projektach, udają szczęście.

Wychodzę bez słowa.

Idę pieszo godzinę w mrozie.

Po raz pierwszy od lat jestem sam ze swoimi myślami.

Bez słuchania, muzyki, czy scrollowania telefonu.

Tylko ja i noc.

I wtedy to do mnie dociera.

Żyłem nie swoim życiem.

Dyrektor zarządzający.

Apartament z garażem.

Instagram pełen eventów.

Z zewnątrz sukces.

Od wewnątrz pustka.

Brutalna operacja chirurgiczna

Następnego dnia zaczynam wielkie sprzątanie.

Ale to nie było zwykłe porządkowanie.

To była egzekucja starego życia:

• Koszulki z metkami sprzed lat.

• Drugi aparat “na wszelki wypadek”.

• Książki kupione, bo dobrze wyglądały na półce.

• Pamiątki (tzw. „durnostojki”), które trzymały mnie w przeszłości.

5 pudeł w ciągu 3 dni.

Później wziąłem się za social media

Konta w mediach społecznościowych:

• usunąłem,

• zablokowałem,

• ukryłem zdjęcia i posty

• Tik-Tok, LinkedIn, Instagram, Facebook – wszystko poszło.

Znajomi przestali się odzywać.

Bo nagle nie mieliśmy jak rozmawiać.

Do tej pory była iluzja kontaktu.

Paradoksalnie, przed social mediami miałem więcej “realnych” znajomych, niż po założeniu Facebooka itd.

1500 znajomych na Fejsie to fikcja!

Zostałem sam.

W pustym mieszkaniu i z pustym życiem.

I to było najlepsze, co mogło mnie spotkać.

Co po rezygnacji z social mediów

Nie chcę Ci ściemniać. Rezygnacja z social mediów, to nie jest łatwy proces.

• Pierwsze dni były jak odstawienie narkotyku.

• Ręka automatycznie sięgała po telefon co 5 minut.

• Panika, że coś ważnego się dzieje. (Spoiler: nic się nie działo).

• Potem przyszło otrzeźwienie.

• Pojawił się dziwny spokój.

Zacząłem widzieć rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałem:

• Jak ludzie scrollują przy kolacji zamiast rozmawiać

• Jak gonią za kolejną dopaminową dawką

• Jak uzależniają swoje szczęście od lajków

• Jak dramatyzują błahostki

Wyostrzyła mi się percepcja bullshitu. Widziałem go wszędzie:

• W rozmowach.

• W artykułach czytanych w sieci.

• W sposobie życia większości ludzi.

Najgorsze?

Zobaczyłem, że ja sam byłem częścią tego cyrku.

Spotkanie z Epiktetem

Jakiś czas temu trafiłem na “Enchiridion” Epikteta i jego sztandarowe zdanie:

“Niektóre rzeczy zależą od nas, inne nie.”

To kwintesencja stoicyzmu. Ono zmieniło wszystko.

Bo rzeczywiście, nie kontrolujesz:

• Czy ktoś Ci odpisze.

• Czy polubi Twój post.

• Czy zaprosi Cię na imprezę.

• Pokocha.

• Czy choćby zaakceptuje.

Ale kontrolujesz swoje reakcje, wybory i działania.

Stoicyzm połączony z minimalizmem to mordercza kombinacja.

Minimalizm oczyszcza przestrzeń.

Stoicyzm oczyszcza umysł.

Razem dają coś potężnego.

Wolność!

Nie ma odwrotu

Przeszedłem na drugą stronę.

I teraz patrzę na siebie “dawnego”, jak na obcą osobę, której współczuję.

Nie tęsknię za galeriami handlowymi, imprezami, followersami, atencją i udawaniem.

Mieszkam w Białymstoku.

Mam mniej rzeczy, więcej czasu, zero Instagrama i więcej życia.

Czy żałuję?

Ani trochę.

Ale ostrzegam Cię uczciwie – jak już raz przejdziesz tę transformację, nie ma powrotu.

Ciężko będzie wrócić do poprzedniego życia.

Nie będziesz już tolerował:

• zagraconych pomieszczeń,

• niepotrzebnych wydatków,

• bezużytecznych przedmiotów,

• bezsensownej dramy,

• niepotrzebnych emocji,

• uzależnienia od opinii innych.

• gonienia za cudzą aprobatą.

Zaczniesz żałować tego, jak zachowywałeś się wcześniej.

Bo w końcu będziesz widział rzeczy takimi, jakie są naprawdę.

I to może być samotna droga.

Bo większość ludzi nadal gra w stare gry.

Wyzwanie

To nie jest łatwa droga. To wielkie wyzwanie.

Będziesz musiał pozbyć się rzeczy, do których byłeś przywiązany.

Ludzi, którzy trzymali Cię w miejscu.

Nawyków, które dawały Ci chwilową przyjemność kosztem długoterminowego szczęścia.

Ale jeśli się uda?

Zdobędziesz coś bezcennego:

• Wewnętrzny spokój.

• Prawdziwą wolność.

• Życie na swoich warunkach.

• Szacunek do samego siebie

Chcesz poznać pełną historię tej transformacji?

Posłuchaj całego odcinka pt. „PLT #404 Stoicki minimalizm: Co zyskujesz, gdy tracisz”.

A jeśli czujesz, że potrzebujesz przewodnika w tej transformacji – napisz do mnie: kontakt@lepiejteraz.pl.

Umów się na darmową konsultację przez telefon lub WhatsApp (jeśli mieszkasz w innym kraju)

Jeśli podobają Ci się moje artykuły, kliknij przycisk poniżej:

Subscribe now

Czasami słucham swoich podcastów. Sprawdzam, czy to, co nagrałem pół roku temu, nadal ma sens.

fot: Seweryn ‘Shatan’ Wrzosek

Czy moje treści są jeszcze “evergreen”?

Czy jak posty w social mediach straciły ważność 48 godzin po publikacji?

Właśnie wracałem z Biedronki, gdy dostałem maila od Seweryna. Rozpoczynał się przeprosinami za długość.

To nie jest dobry znak.

Albo ktoś chce sprzedać mi kurs internetowego marketingu, albo opowie mi historię, która będzie bolała.

Upadek, który nie był końcem

fot: Seweryn ‘Shatan’ Wrzosek

Seweryn z dnia na dzień stracił pracę w państwowej instytucji. Po latach pracy na tym samym stanowisku.

Wyobraź sobie – od jutra nie masz pracy!

Depresja przyszła szybko.

Długi narastały jeszcze szybciej.

Sprzedaż mieszkania.

Problemy rodzinne.

Nie będę tego szczegółowo opisywał, bo to nie moja historia do opowiadania.

Brzmi jak scenariusz katastrofy?

To dopiero początek historii.

Bo Seweryn nie napisał do mnie, żeby się użalać.

Napisał, bo stworzył platformę dla artystów tatuażu.

Sam.

Podczas jazdy autem dostawczym przez Europę.

Używając AI, choć nie jest programistą. Ma gotowe demo, wykupioną domenę, pomysł na monetyzację.

I tu dotarło do mnie – facet, który siedzi w kabinie dostawczaka między Dover a Calais, chce zbudować startup.

Ale to nadal nie cała historia.

Artysta w kabinie

fot: Seweryn ‘Shatan’ Wrzosek

W kolejnym mailu Seweryn wysłał mi link do swojego Soundclouda:

https://on.soundcloud.com/nDdjcK7IrzQBCoZATq

Tworzy muzykę.

Nie jakąkolwiek – opowiada w niej historie z drogi.

Używa AI do produkcji, bo nie ma w kabinie studia nagraniowego.

Teksty pisze na parkingach między trasami.

Jeden z utworów jest o mnie i moim podcaście:

https://on.soundcloud.com/1atEVHfYSre3oHK6sL

Nie ukrywam – było mi głupio i trochę wzruszająco. Nie dlatego, że ktoś o mnie śpiewa (chociaż to dziwne uczucie), ale dlatego że zobaczyłem w tym coś większego.

Seweryn dawniej robił tatuaże.

Dziś jeździ autem dostawczym.

Jutro może będzie właścicielem platformy technologicznej.

A wieczorem nagrywa muzykę o swoich przeżyciach.

Kim właściwie jest Seweryn?

Praca nie definiuje, kim jesteś

fot: Seweryn ‘Shatan’ Wrzosek

Większość ludzi zapytana “kim jesteś?” odpowiada zawodem.

“Jestem księgowym, kierowcą, programistą itd.”

Seweryn ma zawód. Jest kierowcą.

Ale to nic nie mówi o tym, kim naprawdę jest. Seweryn jest też:

Artystą, który nosi igłę do tatuażu zamiast pędzla:

Instagram

Przedsiębiorcą, który między rozładunkami koduje:

https://sinq.ink/

Muzykiem, który komponuje na autostradach:

Soundcloud.com

Słuchaczem filozofii, który stosuje amor fati w praktyce, gdy celnik znajduje migranta schowanego na pace jego pojazdu.

https://shatan.info/

Gdyby powiedział ludziom: “Jestem kierowcą”, usłyszeliby politowanie. Bo w naszej kulturze praca fizyczna jest porażką. Degradacją. Czymś, co robisz, gdy inne plany się nie udały.

A gdyby powiedział: “Jestem twórcą, który akurat zarabia prowadząc samochód dostawczy – ludzie by się martwili o jego zdrowie psychiczne.

Degradacja czy przygoda życia?

fot: Seweryn ‘Shatan’ Wrzosek

Kiedy słuchałem jego muzyki, zrozumiałem coś ważnego.

Seweryn nie przeżywa upadku.

On przeżywa przygodę.

Trzy dni bez snu w drodze do Portugalii. Noc w porcie w Calais z migrantem w ładowni. Wschody słońca nad niemieckimi autostradami, które stają się tłem do jego kompozycji. Cisza kabiny, gdzie można usłyszeć własne myśli zamiast głosu szefa i korporacyjnego bełkotu.

Zapytaj przeciętnego managera w Warszawie o jego ostatnią przygodę. Opowie Ci o kwartale, Q3, KPI i spotkaniach, które mogły być mailem.

Zapytaj Seweryna – opowie Ci o Europie widzianej przez przednią szybę.

O ludziach, których spotyka.

O nocach, gdy tworzy muzykę, bo inaczej zwariuje z samotności.

O tym, jak stoicyzm przestaje być teorią, gdy musisz przejechać kolejne 800 kilometrów, a głowa odmawia posłuszeństwa.

Która historia brzmi ciekawiej?

Leonardo da Vinci w drodze

fot: Seweryn ‘Shatan’ Wrzosek

Seweryn wspomniał, że utożsamia się z Leonardem da Vinci. Zaczyna wiele projektów, gorzej z dokończeniem, bo pojawia się kolejny pomysł.

Tatuaże.

Muzyka.

Platforma technologiczna.

Każdy projekt to inna część jego osobowości.

I wiesz co?

To nie jest problem. To nie jest brak dyscypliny.

To jest sposób na życie, gdzie nie redukujesz siebie do jednej roli.

Gdzie pozwalasz sobie eksplorować.

Gdzie TIR jest środkiem transportu, ale też mobilnym studiem, miejscem medytacji i biurem startupowym.

Możesz myśleć, że Twoja obecna praca to katastrofa.

fot: Seweryn ‘Shatan’ Wrzosek

Możesz myśleć, że zasługujesz na coś lepszego.

Że jesteś zmarnowany w tym, co robisz.

A może po prostu patrzysz na to z niewłaściwej perspektywy?

Seweryn mógł się załamać.

Mógł tkwić w depresji i goryczy.

Mógł jeździć TIR-em i nienawidzić każdy przejechany kilometr.

Zamiast tego – Tworzy. Eksperymentuje. Żyje.

Twoja praca to tylko kontekst.

To, kim jesteś, zależy od tego, co z tym kontekstem zrobisz.

Amor fati w praktyce

Seweryn napisał, że słuchał w moim odcinku #397 m .in. o stoickim Amor fati – Umiłowaniu losu.

I zamiast narzekać na swój los, zamienił go w sztukę.

• Każda trasa to nowy utwór.

• Każda przeszkoda to materiał na kolejny tekst.

To nie jest pozytywne myślenie.

To jest coś głębszego – akceptacja tego, co jest, i przekształcenie tego w paliwo do działania.

Stoicy nie mówili “wszystko jest super”.

Mówili “Skoro to się dzieje, zrobię z tego coś wartościowego”.

Różnica jest fundamentalna.

Nie wiem, jak potoczy się historia Seweryna.

Czy jego platforma odniesie sukces?

Czy jego muzyka zdobędzie słuchaczy?

Czy znajdzie sposób, żeby być bliżej rodziny, która teraz mieszka w Krakowie, podczas gdy on przemierza Europę?

Tego nie wiem

Wiem natomiast, że już teraz żyje bardziej interesująco niż większość ludzi, którzy narzekają na swoją “nudną” pracę.

A jeśli Ty czujesz się uwięziony w swojej sytuacji – może czas spojrzeć na nią oczami artysty, przedsiębiorcy, filozofa.

Może właśnie tam, gdzie jesteś, jest materiał na Twoją najlepszą historię.

Porozmawiajmy o tym, co możesz zrobić ze swoim losem.

Bo Amor fati to nie teoria. To praktyka.

I Seweryn właśnie Ci to udowodnił.

Jeśli nie chcesz przegapić kolejnych artykułów, kliknij przycisk poniżej:

Subscribe now

Pożegnanie z Warszawą

fot: Radosław Budnicki ©

Żegnałem się z Warszawą z plecakiem i telefonem pełnym powiadomień, których już nie chciałem czytać.

Rok 2019. Minęło kilka miesięcy od diagnozy nowotworowej.

Miałem „tylko na chwilę” wrócić do rodzinnego miasta.

Tymczasowo.

Żeby “odpocząć”, „pozbierać myśli”.

Okłamywałem siebie samego.

Prawda była prostsza i bardziej przerażająca:

Radek, który przyjechał do Warszawy 25 lat wcześniej pełen ambicji i planów podboju stolicy, już nie istniał.

Umarł gdzieś między scrollowaniem Instagrama o 03:00 w nocy, a próbami udowodnienia obcym ludziom, że jest kimś ważnym.

Musiałem to w końcu przyznać.

A potem?

Potem musiałem pozwolić tej starej wersji siebie odejść.

Rob Cole też musiał umrzeć

Nagrałem odcinek podcastu o “Medicusie” Noah Gordona – powieści, która obsesyjnie do mnie wraca.

Od czasy do czasu męczę Was artykułami na jej temat:

Uwielbiam historię, a jeszcze bardziej dobrze napisane powieści historyczne. Ta zdecydowanie do nich należy.

Opowiedziałem więc w podcaście o tytułowym bohaterze Robie Cole, angielskim chłopcu z XI wieku, który tak bardzo chciał zostać lekarzem, że był gotów przemierzyć pół znanego wtedy świata i zmienić całą swoją tożsamość.

Dzisiaj chcę podzielić się jedną konkretną lekcją, która uderzyła mnie najmocniej. Lekcją, którą przeżyłem na własnej skórze.

Śmierć w Konstantynopolu

Jest rok 1034. Rob stoi u bram Konstantynopola po dwóch latach podróży przez średniowieczną Europę.

Przeszedł z Londynu przez Francję, niemieckie księstwa, dzikie lasy Czech i Moraw, Węgry, góry Bałkanów, Konstantynopol i zabójcze pustynie Anatolii.

Ale fizyczna podróż była łatwa w porównaniu z tym, co musiał zrobić w Konstantynopolu.

Żeby dostać się do szkoły medycznej Ibn Siny w Isfahanie – miejsca, o którym marzył – musiał przestać być sobą.

Chrześcijanin nie mógł się tam uczyć. Tylko muzułmanie i żydzi mieli dostęp do tej wiedzy.

Noah Gordon opisuje moment transformacji z chirurgiczną precyzją:

• Rob kupuje żydowskie szaty.

• Uczy się hebrajskich modlitw.

• Obcina włosy i brodę w charakterystyczny sposób.

• Zmienia imię.

Umiera chrześcijanin Rob Cole.

Rodzi się żyd Jesse ben Benjamin.

To nie jest metafora.

To dosłowna śmieć jednej tożsamości i narodziny drugiej.

Gdyby ktoś odkrył prawdę, zginąłby ukamienowany jako oszust i bluźnierca.

Jego każdy dzień w Persji będzie grą o życie.

Ale Rob – teraz Jesse – podejmuje tę decyzję świadomie. Bo wie coś, czego większość ludzi nigdy nie zrozumie:

Prawdziwa transformacja wymaga śmierci starego ja.

Teraz rozumiem moją obsesję powieścią “Medicus”.

fot: Radosław Budnicki ©

Po raz pierwszy, scena w Konstantynopolu przypomniała mi własną wyprowadzkę po 25 latach z Warszawy.

Oczywiście, nikt mnie nie kamienował.

Nie musiałem zmieniać religii.

Nie ryzykowałem życia.

Ale musiałem zabić wersję siebie, którą budowałem latami.

Tamten Radek:

• żył w social mediach,

• liczył lajki jak puls życia,

• był uzależniony od dopaminy z weekendowych imprez na Foksal,

• ciągłych powiadomień z Facebooka , czy Instagrama,

• budował osobę, którą inni chcieli widzieć, nie tego, kim naprawdę był,

• jak pies za kijem uganiał się za cudzą aprobatą,

• za każdym razem, gdy ją dostawał, czuł się pusto

  ---

Sukces w jego rozumieniu oznaczał:

• rozpoznawalność,

• bycie “kimś”,

• imprezowanie z właściwymi ludźmi,

• bycie na właściwych eventach,

• pokazywanie właściwego życia.

Tylko to wszystko było kłamstwem, bo żyłem cudzym życiem.

Realizowałem cudze marzenia.

Podążałem cudzą ścieżką.

Kiedy wracałem do rodzinnego Białegostoku, wiedziałem:

Ten człowiek musi przestać istnieć!

Nie “zmienić się”.

Nie “poprawić”.

“Umrzeć!”

Rytuał transformacji

fot: Radosław Budnicki ©

Jesse ben Benjamin przeszedł metamorfozę.

Ja usunąłem konta w social mediach ;)

Może brzmi to śmiesznie, ale dla kogoś, kto zbudował całą tożsamość online, to była amputacja bez znieczulenia.

• Kim jestem, jeśli nikt mnie nie widzi?

• Kim jestem, jeśli nikt nie potwierdza mojego istnienia lajkiem?

• Czy jestem „wystarczający”, skoro nie mogę przeczytać o sobie komentarzy?

Jesse nosił żydowskie szaty.

Ja przyjąłem stoicyzm i minimalizm:

• Przestałem robić rzeczy, które „muszę” robić.

• Przestałem znać się na rzeczach, na których „muszę” się znać.

• Przestałem być na bieżąco z tym, z czym „muszę” być na bieżąco.

• Zacząłem słuchać audiobooków zamiast gapić się w Netflixa.

• Pozwalałem sobie na nudę – świadomie, celowo.

• Odkryłem, że błogie nicnierobienie to nie lenistwo. To przestrzeń, w której pojawia się prawdziwe myślenie.

• Stoicyzm stał się moją codzienną praktyką. Nie filozofią do cytowania na imprezach. Praktycznym narzędziem do życia.

Powoli, boleśnie, stary Radek “umierał”.

A rodził się ten nowy.

Ewolucja

Lubimy myśleć, że możemy się “zmienić” bez zmiany czegokolwiek fundamentalnego.

• Przeczytamy książkę.

• Posłuchamy podcastu.

• Zapiszemy się na coaching.

Wtedy będziemy “lepszą wersją siebie”.

Bzdura.

Nie możesz być “lepszą wersją” starego ja.

Możesz być tylko kimś całkowicie nowym.

Rob Cole nie mógł być “lepszym chrześcijaninem” i dostać się do szkoły Ibn Siny.

Musiał przestać nim być. Totalnie i nieodwracalnie.

Ja nie mogłem być “bardziej uważnym użytkownikiem social mediów”.

Algorytmy by mnie pokonały.

Jedyną wygraną jest: nie grać wcale.

Transformacja to nie “aktualizacja oprogramowania”.

To “format dysku” i “instalacja nowego systemu”.

Co tracisz, gdy “umierasz”

Jesse ben Benjamin stracił wszystko, czym był:

• Imię

• Religię

• Tożsamość

• Bezpieczeństwo

• Możliwość powrotu

Ja straciłem:

• Rozpoznawalność

• “Znajomych” (którzy byli followersami, nie przyjaciółmi)

• Poczucie bycia “kimś”

• Iluzję kontroli nad tym, co ludzie o mnie myślą

• Dostęp do darmowej dopaminy na zawołanie

Kiedy przestałem udawać kogoś, kim nie byłem, życie stało się lżejsze.

Prostsze.

Prawdziwsze.

Jesse pewnie czuł podobnie, gdy po raz pierwszy założył żydowskie szaty i nikt go nie zdemaskował.

Gdy zrozumiał, że może być kimś innym niż był.

U mnie wolność przyszła przez rezygnację. Nie przez dodawanie, ale przez odejmowanie.

To nie takie proste

Tu zaczyna się trudna część, bo łatwo mi pisać o mojej transformacji z perspektywy czasu. Łatwo romantyzować śmierć starego ja, gdy nowe ja już się urodziło i czuje się dobrze.

Ale w trakcie nie jest lekko.

Jesse ben Benjamin spędzał bezsenną noc w Konstantynopolu, decydując, czy podjąć to szaleństwo. Wiedział, że raz przekroczywszy tę granicę, nie będzie odwrotu.

Długo się zastanawiałem przed zablokowaniem i ukryciem kont. Wiedząc, że to koniec jednego życia i początek czegoś, czego nie mogę przewidzieć. Wielką przeszkodą było też to, że utrzymuję się z tworzenia treści.

Ale pytanie nie brzmi: “Jak się zmienić?”

Pytanie brzmi: “Kto musi umrzeć, żebym mógł się narodzić?”

Może to wersja Ciebie, która:

• Żyje cudzym życiem

• Realizuje cudze marzenia

• Buduje tożsamość na aprobacie innych

• Goni za rzeczami, które tak naprawdę Cię nie interesują

• Boi się być sobą, bo “siebie” jeszcze nie odkrył

• Jest w związku, który już dawno umarł

• Pracuje w miejscu, które wysysa z Ciebie życie

• Żyje tam, gdzie nigdy nie chciała być

• Udaje, że wszystko jest w porządku

Noah Gordon nie pisze tego wprost, ale między wierszami “Medicusa” jest prosta prawda:

Człowiek, który wyrusza w podróż, nigdy nie wraca.

Więcej w #400 odcinku Podcastu Lepiej Teraz

W podcaście “Lepiej Teraz” opowiadam pełną historię Roba Cole’a – jego transformację, podróż przez średniowieczną Europę, spotkanie z żydowskimi kupcami, którzy nauczyli go być kimś innym.

Dzielę się też 6 innymi lekcjami z “Medicusa”.

Nie robię spoilera:

• opowiadam tylko skrawki pierwszej części książki,

• nie zdradzam zakończenia

• nie przedstawia kluczowych zwrotów akcji.

Ale jeśli nawet tego nie chcesz wiedzieć, nie słuchaj go.

Jeśli podoba Ci się to, o czym piszę, kliknij przycisk poniżej:

Subscribe now

Kiedy dowiedziałem się, że mój najlepszy przyjaciel mnie zdradził, pierwszą myślą było: “Jest zły”.

Drugą: “Chcę zemsty”.

Trzecią: “Jak mógł?”

Marek Aureliusz, cesarz Rzymu, który miał wszelkie powody, by nienawidzić ludzi, napisał coś, co wydaje się niemal obsceniczne w swojej naiwności:

“Wszystkie te wady powstały u nich z powodu braku rozeznania dobrego i złego.”

Innymi słowy: Nikt nie jest zły celowo.

Ludzie są źli z niewiedzy.

Gdy Wszystko Się Sypie

Wyobraź sobie rok 175 naszej ery. Carnuntum nad Dunajem.

Cesarz Marek Aureliusz walczy z barbarzyńcami, śpi w namiocie, jada z żołnierzami, ryzykuje życie za imperium.

Przybiega goniec i pada przed nim na kolana.

Avidius Cassius – jego najbliższy przyjaciel, człowiek, któremu powierzył połowę imperium – ogłosił się cesarzem.

To nie była polityczna szachownica. To była zdrada kogoś, kogo kochał jak syna.

Tej nocy Marek nie planował zemsty. Wziął tabliczki i napisał:

“Ludzie błądzą. A błędy pochodzą z ignorancji, nie ze złości.”

Brzmi jak bełkot naiwnego idealisty?

Czytaj dalej.

Dlaczego Ludzie Krzywdzą

Kiedy ktoś Cię zdradza, Twój mózg natychmiast konstruuje narrację:

“Jest zły.”
“Chciał mnie skrzywdzić.”
“Wiedział, co robi.”

Ale Marek – człowiek, który miał absolutną władzę i wszelkie powody do zemsty – zobaczył coś innego.

Jego syn Kommodus torturował niewolników.

Dlaczego?

Bo nie rozumiał, że są ludźmi jak on.

Jego żona Faustyna go zdradzała.

Dlaczego?

Bo szukała w ramionach kochanków tego, czego nie umiała znaleźć w sobie.

Cassius się zbuntował.

Dlaczego?

Bo myślał, że władza da mu znaczenie.

Wszyscy szukali szczęścia. Tylko szukali go w złych miejscach.

Historia, Która Zmienia Perspektywę

1187 rok, Jerozolima.

Saladyn, wódz muzułmański, właśnie zdobył święte miasto. 88 lat wcześniej chrześcijańscy krzyżowcy wymordowali w nim każdego muzułmanina i żyda

– “krew płynęła po kostki”.

Kronikarz wyprawy krzyżowej, Raymond z Aguilers, zostawił przerażające świadectwo tego, co się tu wydarzyło w lipcu 1099 roku.

Znalazł starego muzułmańskiego nauczyciela, który ukrywał grupę dzieci.

Staruszek błagał o litość dla nich, oferując własne życie w zamian:

„Weźcie mnie” - mówił

“Jestem stary, ale oszczędźcie ich. One dopiero zaczynają żyć.”

Krzyżowcy zignorowali jego błagania.

Raymond opisał to ze złowrogą dokładnością. Nie oszczędzili nikogo.

“Nasi ludzie brodzili we krwi, sięgającej po kostki...

Niektórzy, najbardziej krwiożerczy, z radością rozbijali głowy dzieciom o ściany.”

- źródło: “Gesta Francorum et aliorum Hierosolimitanorum”

Emirowie żądają zemsty na chrześcijanach. Podobnej rzezi.

Saladyn odmawia.

Ustala wykup. Biednych uwalnia za darmo.

Gdy Sybilla, królowa Jerozolimy, błaga o uwolnienie męża Guya de Lusignan.

Saladyn pyta:

“Czy twój mąż zabijałby moich ludzi, gdyby zdobył miasto?”

“Tak” – odpowiada szczerze.

“Więc jest ignorantem” – mówi Saladyn.

“A ignorantom się wybacza.”

Uwalnia go bez okupu.

Ten jeden akt miłosierdzia zmienił historię. Ryszard Lwie Serce, śmiertelny wróg Saladyna, nazwał go “największym rycerzem”.

Jak Zastosować Tę Lekcję i Stać się Frajerem

Wiem co myślisz. To był dość mocny, historyczny przykład radykalnego wybaczania. Ale zejdźmy na Ziemię, do codziennych problemów ludzi żyjących w XXI wieku.

Pewnie myślisz:

• “To brzmi pięknie, ale co z moim toksycznym szefem?”

• “Co z byłą, która zniszczyła mi życie?”

• “Co z hejterem, który mnie prześladuje?”

Doświadczyłem podobnych problemów i szukając odpowiedzi u stoików, odkryłem, że Marek Aureliusz nie był naiwny.

Nie mówił: “Pozwól im cię krzywdzić”.

Mówił: “Nie noś w sobie jadu.”

Co zyskał?

Wiesz, co musiał poświęcić Marek, żeby tak myśleć?

• Satysfakcję zemsty

• Komfort prostych odpowiedzi (“On jest zły, a ja dobry”)

• Przyjemność bycia ofiarą (cały Internet roi się od ludzi robiących z siebie ofiary)

• Iluzję, że rozumie wszystko

W zamian zyskał:

• Spokój mimo chaosu

• Miłość mimo zdrady

• Sens mimo cierpienia

• Człowieczeństwo mimo wszystko

Przypowieść Zen

Stary i młody mnich udali się w podróż do klasztoru.

Pewnego dnia stanęli nad szeroką, wartką rzeką.

Na brzegu zobaczyli młodą kobietę, która nie była w stanie przeprawić się sama i poprosiła ich o pomoc.

Młody mnich zaskoczony śmiałą prośbą kobiety, stanowczo odmówił.

Ku jego zdziwieniu, starszy mnich bez słowa podniósł ją na ramiona, przeniósł przez nurt i postawił bezpiecznie na drugim brzegu.

Młodszy wyraźnie oburzony jego gestem przez długi czas milczał, aż w końcu nie wytrzymał i kolejnego dnia wędrówki wydusił z siebie:

„Jako mnisi złożyliśmy śluby czystości i nie powinniśmy dotykać kobiety!

Dlaczego to uczyniłeś?”

Starszy odpowiedział:

„Zostawiłem ją na drugim brzegu dwa dni temu.

A ty czemu wciąż ją niesiesz?”

Pytanie, Które Zostaje

Pomyśl o osobie, która Cię najbardziej skrzywdziła i zadaj sobie pytania:

• Czego ta osoba nie wiedziała?

• Czego nie rozumiała?

• Jakiego szczęścia desperacko szukała w złym miejscu?

To nie zmienia tego, co zrobiła.

Ale zmienia to, jak długo będziesz nosić w sobie jej ciężar.

Posłuchaj Całej Historii

To tylko jedno z 5 praw stoickich relacji, które Marek Aureliusz odkrył w najtrudniejszych momentach swojego życia.

W pełnym odcinku podcastu “Lepiej Teraz” dowiesz się:

✨ Techniki “Złotych Nici” – jak przestać widzieć ludzi jako wrogów
✨ System Oikeiosis – jak rozszerzyć krąg współczucia (bez bycia naiwniakiem)
✨ Praktyczne ćwiczenia – które możesz zastosować już dziś w trudnych relacjach
✨ Prawdziwą cenę – co Marek musiał poświęcić, żeby tak żyć

Posłuchaj pełnego odcinka tutaj: “5 Praw Mądrych Relacji z Rozmyślań Marka Aureliusza”

Radek Budnicki
Twórca podcastu “Lepiej Teraz”

P.S.

Jeśli podoba Ci się to, czym się dzielę – kliknij przycisk poniżej:

Subscribe now

Przeczytałem ostatnio o południowokoreańskim zjawisku „cagongjok” (kor. 카공족).

(Powyżej kawiarnia A100 Cafe)

Jest to neologizm opisujący specyficzną grupę bywalców kawiarni w Korei Południowej, osoby, które uczą się lub pracują przy kawie, spędzając tam długie godziny.

Termin wywodzi się z połączenia słów „ca” (skrót od café) i „gongbu” (gongbu) oznacza „uczyć się” po koreańsku), a końcówka „-jok” znaczy „plemię” lub „grupa”.

Prosto mówiąc, cagongjok to „plemię, które studiuje w kawiarni” — osoby traktujące lokal jako miejsce do nauki czy pracy, często z planem na siedzenie tam wiele godzin.

Ten sposób spędzania czasu, choć niegdyś postrzegany przez właścicieli kawiarni jako problem, dziś stanowi istotny trend i dla wielu lokali — nową okazję biznesową.

Zdarza się jednak, że w wielu krajach, m .in. w Polsce właściciele małych kawiarni zaczęli blokować gniazdka i wypraszać „cagongjok”.

I często mają rację.

Pomyślałem: „Cholera, nie chcę być cagongjok”.

W domyśle pasożytem, na którym traci kawiarniany biznes.

A potem, zerkając na mojego Luckiego, śpiącego pod stołem, doszedłem do wniosku, że jest jednak różnica między kawiarnianym pasożytem, a symbiontem.

Dziś opowiem Ci, jak być tym drugim, i dlaczego to leży w naszym wspólnym interesie.

Taksonomia Kawiarnianych “Laptopowców”

Fot: White Bear Coffee

Przez lata, siedząc z laptopem w warszawskich kawiarniach, a teraz w moich ukochanych białostockich White Bear Coffee czy kawiarni A100, dokonałem własnej klasyfikacji.

To oczywiście podział subiektywny, z przymrużeniem oka, ale jak w każdej taksonomii, odnajdziesz tu pewne wzorce.

Typologia:

1. Łowcy Prądu: Ich zmysły są wyostrzone na jedno – wolne gniazdko. Nieważne, że bateria pokazuje 87%, potrzeba migrowania do ściany jest silniejsza. Ładują laptop, tablet, telefon, powerbanka wielkości cegły i… hulajnogę.

2. Ludzie-Widma: Zamówili espresso o 9:00 rano. Jest 16:00, filiżanka nadal w połowie pełna. Są tak cisi, że barista czasami sprawdza, czy oddychają. Piszą swoją „wielką powieść” od 2017 roku.

3. Konferencyjni Terroryści: „HALO? SŁYSZYSZ MNIE?!” Nie wiedziałem, że muszę znać kwartalne wyniki sprzedaży ich firmy i dane klientów, ale dzięki nim już znam. RODO to dla nich egzotyczna nazwa jakiejś wyspy na Pacyfiku.

4. Influencerzy: Ich stolik przypomina profesjonalny plan zdjęciowy. 15 minut na idealne ustawienie rogalika, kawa dawno wystygła, ale like'i się zgadzają. W końcu o to chodzi.

5. Cyfrowi Nomadzi (wannabe): Mają wszystkie gadżety „prawdziwego” nomady. Pracują zdalnie z kawiarni, 500 metrów od własnego mieszkania, ale ich LinkedIn mówi, że są „location independent”.

6. Studenckie Kolektywy: Jeden laptop na pięć osób. Wspólny projekt, zero zamówień poza darmową wodą z kranu. To jest ekonomia dzielenia w najczystszej postaci. Prawdziwi synowie Che Guevary.

Jesteś Pasożytem czy Symbiontem?

Zanim oburzysz się na moją kategoryzację, spójrz na to z innej strony.

Tak jak stoicyzm uczy nas, że wartość rzeczy jest w naszej głowie, tak i status kawiarnianego bywalca zależy od naszej postawy, a nie od ilości wypitej kawy.

Zauważ, jak reaguje barista, bo to on wie najlepiej, kim jesteś:

• Wymuszony uśmiech vs. autentyczne „Cześć! Miło Cię widzieć!”. Ten drugi gest mówi: „Wchodzisz tu często, rozumiemy się bez słów”.

• Automatyczna miska dla psa: Kiedy barista stawia miskę z wodą dla Twojego futrzanego przyjaciela, bez pytania. To gest, który buduje relację, bo świadczy o tym, że traktuje nas jak stałych bywalców. I wiesz co? Mój Lucky wie, że to jego miejsce na ziemi.

• „Mamy nową Rwandę, chcesz spróbować?” Takie propozycje nie padają w kierunku ludzi-widm. One są zarezerwowane dla tych, którzy są postrzegani jako klienci, a nie powietrze.

• Bezproblemowa elastyczność: Gdy pytam, czy mogę z psem usiąść przy większym stole, bo przyjdzie kolega (tak serio, to klient na coaching), odpowiedź brzmi „jasne, nie ma problemu”. Bez westchnień, bez wahania. Czysty profesjonalizm.

• Pożegnanie z wyczuciem: „Miłego dnia” to standard, a „Do zobaczenia!” mówi, że oczekują Twojego powrotu. Czujesz różnicę? Bo ja czuję. To te mikro-gesty pokazują, po której stronie równania jesteś – po stronie przychodów czy kosztów.

Koreańska Lekcja Pokory

W Seulu kawiarnie musiały wprowadzić ograniczenia czasowe, bo system się załamał.

Ludzie dosłownie stawiali na stolikach drukarki i kserokopiarki.

Brali, nie dając nic w zamian.

My, tutaj, w Polsce, mamy szansę się na tym uczyć. Możemy uniknąć blokowania gniazdek i wprowadzać kulturę wzajemności.

Zacznij od małych kroków:

1. Płać czynsz za przestrzeń. Zamów coś więcej niż jedną kawę przez 3 godziny. Pomyśl o tym jako o opłacie za miejsce do pracy. Minimum 15 zł na godzinę to dobry start.

2. Bądź ambasadorem. Mów o swojej ulubionej kawiarni, przyprowadzaj znajomych, taguj ją w social mediach. Pokaż, że doceniasz.

3. Szanuj ekosystem. Masz pilny, głośny call? Wyjdź na zewnątrz, szanuj spokój innych. Stolik brudny po kawie? Wytrzyj. Pies szczeka? Wyprowadź.

4. Buduj relacje. Poznaj imiona baristów, dopytaj o ich dzień. Nie bądź anonimowym bywalcem.

5. I przede wszystkim, zadaj sobie jedno proste pytanie: Pasożyt czy symbiont?

Piszę to siedząc w kawiarni A100.

Lucky, mój husky, smacznie śpi pod stolikiem, a ja właśnie kończę drugą Colę Zero.

Miła Pani na wejściu z uśmiechem zapytała mnie dziś:

- „Czy chcę Colę Zero z lodem w szklance i wodę dla psa?”.

- Pamięta! - pomyślałem.

Czy to nie jest miłe! :)

Więc dziś zamówiłem śniadanie (do 10:00 jest zniżka 20%) i jak na INFLUENCERA przystało, sfotografowałem :)))

Dlatego lubię tam przychodzić ;)

P.S.

Jeśli podobał Ci się ten artykuł i nie chcesz przegapić kolejnych, kliknij przycisk poniżej:

Subscribe now